Demet Yalçın
@deya35
Budistler, öfke duyduklarında sevgiyi düşünmeye zorlarlar kendilerini. Birbirinin zıddı iki düşünce bir zihinde aynı anda var olamayacağından yararlı düşüncenin zararlısını kovacağı iddiasındadırlar.
Bizler, kötü insanlarla yaşayan kötü insanlarız. Tek bir şey sakinleştirebilir bizi: birbirimizin huyuna gitmek.
Hayati önem taşıdığını düşündüğümüz şeylere torunlarımız umursamayacaktır bile. O halde bir şeye öfkelendiğimizi fark edince durup o şeyin evrensel ölçekteki önem (sizliğ)ine bakmamız gerekir. Böylelikle öfkeye daha baştan meydan vermemiş oluruz
Seneca mizahın, harekete karşı etkili bir cevap olmakla beraber öfkelenmenin önüne geçmek için de kullanılabileceğini ileri sürer: Kahkaha ama ağız dolusu olmak kaydıyla, gözlerimizin dolmasını sağlayan şeylere karşı verilecek en doğru tepkidir!
Çünkü insanlar yaptıklarından ötürü hak ettikleri için değil kendi iyilikleri için, ne yapmışlarsa onu bir daha yapmasınlar diye cezalandırılır. Diğer bir deyişle ceza,"öfkenin değil ikazın" ifadesi olmalıdır.