İnsan bazen öylesine sakin görünür ki kimse onun içinde yaşadığı fırtınayı fark etmez. Dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerindedir ama iç dünyasında bitmek bilmeyen bir mücadele sürüyordur. Bu mücadelenin adı kimi zaman yorgunluktur, kimi zaman geçmişten taşınan bir yük, bazen de tanımlanması güç bir sıkışmışlık hissidir.
Kimsenin bilmediği bu içsel savaş, aynı zamanda insanı sessizce olgunlaştırır ve derinleştirir. Çünkü insan, en çok kendi içinden geçerken büyür. Belki de bu yüzden, dışarıdan sakin görünenlerin içinde güçlü bir dayanıklılık gizlidir. Her şeye rağmen ayakta kalmak, görünmez savaşların sessiz zaferidir.