Dila
@dilaozatli
I was burning through books every day - stories about people and places I’d never heard of. They were perhaps the only thing that kept me from teetering into utter despair.
42 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Eve. Midgard’ın neresinde olursa olsun. Çünkü evi artık safece fiziksel bir yer değildi, aynı zamanda bir kişiydi. Silene, Theis ve Aidas’tan bahsederken böyle demişti, ruhları başka dünyalardan gelip birbirini bulmuştu çünkü onlar eştiler. Birbirlerinin evleriydiler. Bryce için ev Hunt’tı ve hep öyle olacaktı.
“Randall ilk kez eline yeniden silah aldı. Çünkü o anda -sadece üç günlük bir kaçıştan sonra- anneme aşık olduğunu anladı. Onun için yapamayacağı hiçbir şey olmadığını da.”
“Bu hikayeyle anlatmak istediğin bir şey var mı?”
“Şunu anlatmak istiyorum. Ben sevgiyi sadece annemden öğrenmedim. Babamdan da öğrendim. Gerçek babamdan. Çatlayacak kadar kıskandığın zayıf, insan babamdan. O bana sevdiklerim için canım pahasına savaşmayı öğretti.”
Lidia, Ruhn’a baktı. Sadece Ruhn’a.
Hunt ve Baxian’ın arasında yarı asılı bir halde duran Ruhn da gözlerini Lidia’ya dikmişti. Yine de hiçbir şey söylemedi.
Zarif geyik, Ruhn’a yaklaşıp burnunu nazikçe ve sevgiyle boynuna sürterken dünya nefesini tutmuş gibiydi.
Prens hiç hareket etmedi. Gözünü bile kırpmadı. Ardından geyik geri çekildi, o altın sarısı gözler son bir kez Ruhn’ın yüzünde gezindi.
Sonra sıçrayarak ağaçların arasına daldı, bir anlığına belirip kaybolan bir güneş ışığı huzmesi gibi.
Hiç var olmamış gibi.
Reklam