Sanırım kitabı okurken sürekli aklım kitabı bir film ile kıyasladı. Filmin adı The Roommate. Konusunun benzerliği aklıma sürekli filmden sahneler getirip durdu. Delia ve June’un arkadaşlıkları, birbirlerine olan bu garip bağ Bir zaman sonra size bir şeyler anlatmak İstiyor gibiydi. Aşırı takıntılı, birine bağlı onu da kendi gibi biri haline getirmeye çalışan aklınca gizemli yollara başvuranı yanarak intihar edip ortadan kaybolan ardında binlerce gizem bırakan 16 yaşındaki bir kızın hikayesi. Kitapta kesin suçlu şudur deyip yanıldığım O kadar insan var ki sürekli şüpheliler artıyor ve siz Kim ya bu katil kız kesin kendini öldürmüştür diyorsunuz ama olaya farklı bir bakış açısıyla farklı bir durum ekleniyor ve durumlar yeniden değişiyor. Konusu ve anlatmak istediği ile çok beğendiğim bir kitap oldu. Hayatın kıyısında ne kadar önemli bir kitapsa güzel kızların intihar notları da bir o kadar önemli bir kitap.
Dash ve Lily bir defter aracılığıyla iletişimde kalmalarına rağmen birbirlerini tanıyorlarmış gibi birbirlerine güçlü bir bağ ile bağlandılar. Aslında yazarak duyguların nasıl da karşı tarafa geçtiğini en iyi şekilde anlatmayı başarmış kitap. İki karakterin bakış açısıyla anlatıldığı için iki tarafında hislerini okuyabiliyoruz. Onların bu komik, trajik ve bir o kadar da meydan okumayla dolu hikayesini okurken sanki yılbaşı müzikleri çalınıyormuş gibi hissedeceksiniz. Karakterlerden favorim Boomer. İyi bir dost, neşeli bir insan. Kitap okumuyorsunuz da yeni yıl filmi izliyormuşsunuz gibi.
Bu kitapta o kadar zengin kelimesi geçiyor ki bir süre sonra bıkkınlık geldi. Caymen hayatı boyunca zenginler için atıp dururken birden Xander’a karşı değişik davranmaya başladı. Bir yandan da Mason var. O kadar kararsız bir kız ki Masonla gezip Xander’dan uzak durmaya karar veriyor ama sonra Xander’la karşılaşınca hemen Mason’u unutuyor. Hem Xander bana uygun değil diyor hem de her sabah okula kadar yürüyorlar. Çocukla ne zaman karşılaşsa illa ne kadar zengin olduğuyla ilgili seyler söylüyor. Ve hep evlerinin ne kadar küçük olduğundan bahsedip duruyor. Dört adım atıp mutfağa gittim üç adım atıp salona gittim falan filan. Herkes zengin değil. Herkes yayla gibi evde yaşamıyor. 17 yaşında olmasına rağmen hala evini yaşantısını kabullenememiş durumları benim hoşuma gitmedi. Xander’ın davranışları ve durumlara göre verdiği tepkiler normaldi. Zengin egosu falan yoktu. Sonu tam Samanyolu kısa kesitleri gibi bitti. Beğenemedim ben bu kitabı.
