"sonra bir sessizlik kapladı seher vaktini. her şey sus pus olmuştu. hadi diyordu yıldızlar, Hadi diyordu ay! kainat bir isim duymak istiyordu. ve bir ses yükseldi Âmine’nin evinden; Muhammed! karanlıklar aydınlığa bıraktı yerini. Muhammed! melekler öptü o nurdan ellerini. Muhammed! seni yaratan Allah’a kurbânız ey dürri yekta! sana o adı veren rahmana kurbanız…"
Kirpiğin kaşına da değdiği zaman
Bekletme sevdiğim de vur beni beni
Sevdanın şafağı da söktüğü zaman
Diyardan diyara da sür beni beni...
Daha başlar başlamaz kolumuzu kanadımızı kıran bir türkü...
İnsanın olduğu yerde aşk vardır azizim, insan aşka kabiliyetlidir; fakat çok olur ki değersiz maşuka tutulur. Ona buna gönül düşürür, zayi eder kıymetli hazinesini..Yoksa herkes aşık...