Her chapter da aynı mekanda başka hikayelere tanık olduk. Uzun zamandır bu kadar etkilendiğim bir kitap okumamıştım. Kitabı bitirdikten sonra içimden geçirdiğim ilk cümle şuydu: kitapta olduğu gibi kaybettiklerimizle vedalaşabilseydik ölümün acısı yeni bilenmiş bıçak gibi hissettirmeyebilirdi. Veda edebilmek nokta koyabilmek iken, veda edememek ise üç nokta koyabilmek demekti. O üç noktaya sığacak öyle çok duygu öyle çok düşünce öyle çok pişmanlık var ki… hikayelerin hepsinde kaybettiğiyle vedalaşma şansını yakalayan insanların mutlu ve rahatlamış bir şekilde kafeden ayrıldığını görüyoruz. Çünkü bilinmezlik son buldu ve huzura erdiler. Keyfine doyamadığım bu kitabı tavsiye edeceğim o kadar çok insan var ki… yazarın kalemine sağlık