“Bazen, bir şeyi kaybedince insan, sanır ki onu kaybettim. Asıl kaybettiği şey, kendidir de haberi yoktur. Kendi duyguları. Kendi özverisi. Kendi karakteri. Kendi kendine yetme özelliği…
Bu yüzden, birini kaybettiğinde hep, kendimi kaybettim ben derim. Çünkü bilirim ki, o yitip giden insanla benim de bir parçam eksilmiştir. Onunla bölünmüş ve parçalanmıştır.”
“Tüm bu zulüm ve vahşet de deveran eden bir süreç. Zamanında Almanların yaktığı Yahudiler, şimdi her şeyi unutmuşçasına bugün İsrail’de aynı dehşeti Filistinlilere uyguluyor. Bir dönem kendilerine uygulanan işkenceleri, şimdi başkalarına uyguluyorlar. Yani aslında, insanlığın bittiği nokta, insanlığın ders alamadığı yerde başlar. Geçmiş, ders alınamadığında deveran eder…”