Aykutcan GÜNGÖR

Benim de başıma geldi, kötü bir deneydi. Çünkü bana bir yalanı yaşamayı öğretti.
Reklam
Hayatın en hüzünlü anı, mevsimine kapıldığın kişinin bahçesinde açabilecek bir çiçek olmadığını anladiğın andır
Hayat yalnızca geriye dönük bir sekilde anlaşilabilir, ancak ileriye dönük bir şekilde yaşanmalıdır.
"Tanri""dedi, "Şehvetin hazzını herkesten önce tatmış ve kendi yarattığından korkmuş olmalı ki, kadınları örtülere ve evlere hapsetmiş. Yoksa kendine bu eziyeti yapan köle ruhlu insanoğlu mu? Oysa tutkunun kendisi değil midir Tanrı?"
Önce kelime vardı diye başlıyor Yohanna'ya göre incil.Kelimelerden önce de yalnızlık vardı ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık.. Kelimenin bittiği yerden başladı. Kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.Kelimeler,yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu.Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü,dayanılmaz oldu.