"Tanri""dedi, "Şehvetin hazzını herkesten önce tatmış ve kendi yarattığından korkmuş olmalı ki, kadınları örtülere ve evlere hapsetmiş. Yoksa kendine bu eziyeti yapan köle ruhlu insanoğlu mu? Oysa tutkunun kendisi değil midir Tanrı?"
Önce kelime vardı diye başlıyor Yohanna'ya göre incil.Kelimelerden önce de yalnızlık vardı ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık.. Kelimenin bittiği yerden başladı. Kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.Kelimeler,yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu.Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü,dayanılmaz oldu.