Demek ki, çocuk eğitimi ve disiplininde dayağın yeri yoktur.
Dolayısıyla, olumsuz fiziksel ve sözel disiplin ve yaptırım şekilleri, aslında anne/babanın hırsını geçirmeye, kızgınlığını dindirmeye ve istenilen davranışa en kısa yoldan fazla uğraşmadan erişmelerine yarar.
Eğitim, çocuğun sadece istenilen davranışlarda bulunup, istenmeyenleri göstermemesine yönelik bir davranış düzenleyici sistem değildir.
Eğitim, çocuğun hem davranışsal, hem ruhsal, hem de ahlaki yönden gelişmesine yardımcı olması gereken, buna olanak sağlayan bir sistemdir.
Yetişkinler içki, sigara içerler, çocuklarının yanında kıyasıya kavga eder, kötü sözler sarf ederler, çocuklarına veya birbirlerine el kaldırırlar, verdikleri sözü tutmazlar, ama eğer çocuklar bunlardan birini yapmaya kalkarsa, çok kötü kızarlar...
Sanki disiplin sadece çocuklar içindir, onların davranışlarını kontrol eden bir mekanizmadır. Sanki yetişkinlerin disipline ihtiyacı yoktur, çünkü onlar "büyüktür".