Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile...
Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.
Öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile
istemiyorum. Taşıp dökülecek kadar kendi
kendimi doyurduğumu hissediyorum.
“Haydi, deniz kenarına bir yere gidip dolaşalım...
Bugün canım insan yüzü görmek istemiyor; geniş, uçsuz bucaksız bir şeye...
ve sana bakmak istiyorum!”