Sonun son olduğunu bilince insan telaşlanıyor haliyle; ya boğazına yumruk iriliğinde kaskatı bir şey düğümleniyor da dut yemiş bülbül gibi susup kalıyor, ya da bencileyin çenesi düşüyor. Çenesi düşünce, volkan olup aniden püskürmek ve her şeyi bir çırpıda anlatmak istiyor tabii. Halbuki her şey dediğimiz şey ne kadar dağınık bir şeydir öyle değil mi; onu dile getirmek şöyle dursun, tastamam hayal etmek bile imkansızdır.
Sayfa 30 - Everest Yayınları