Ve ben seni yine yazarak öldürdüm...
Şiirde namlu yoktu ama Kalemde yine kurşun vardı...
Döküldü sana olan bütün nağmeler,
Yokluğunda sensiz kalan sevdalarla birlikte,
Sen vardın...
Ben vardım...
Birde sana yazılan bütün satırlar...
Onlarında artık...
Canı Cehenneme..!!!
Yaralı insanları sevin biriktirin hep yanınızda onlardan sizlere zarar gelmez onlar yaşadılar gördüler kendiniz gibi görün onlar kendi dünyalarında yasarşar çünkü en zararsız insanlar onlardır yaralıdır ama kimseye belli etmeden yasarlar hayatını kanasa da yaraları hep tek basına sararlar kimseye ihtiyac duymadan tek basına göğüs gererler hayata insanlara mutlu olmasalarda mutlu olmuş gibi yasarlar hayatlarını kaybetmekten korkusu yoktur yaralı kadınların adamların yaraları hep aynıdır hiç kabuk bağlamaz hep kanar kanar durur derinden derine vurur yalnızlığı da aynıdır acısı da korkmazlar paylaşmaktan yücedirler onurlu insanlardırlar onurları bir kere kırlıdımı bir kere dönüp arkasına bile bakmazlar onların omuzlarındadır acıları kalbinde değil yaralanmış insan kurumuş bir ağaca benzer meyve vermez ama düşen insanı kaldırır bir tekmede onlar vurmazlar çünkü yaralı insanlar hayatın gerçeklerini yasamıslardır hatta suanda bile yasıyorlardır kim bilir ...