Uykusuzluk soruna birebir kitap. Ne zaman uyuyamasam gece alıp okuyorum, bir kaç sayfa sonra sıkılıp uykum geliyor zaten. Kitap okuyan çevreden sık duyduğum " aa suç ve cezayı okumadın mı daha?!" Cümleleri ile darlandığım "neymiş ulan bu suç ve ceza okuyayım bari " diye başladığım fakat başladığıma pişman olduğum bir kitap. Bitmiyor abi bitmiyor. Başlıcam Raskolnikov un baltasınıda hastalıklı düşüncelerinide. Tamam suçlu ve psikolojik sorunları olan bir adam hakkında çok güzel tespitler olan bir kitap kabul ama ilk 400 sayfa boyunca raskolnikov un o ufacık odasından çıkamadık ki olaya girelim. Bilader ne gerek var bu kadar uzatmaya. Ufak bir olayı betimlemek için 100-200 sayfa yazacak kadar ne yaşadın Dosto? Ulan oku oku bitmiyor arkadaş. Her sayfada "ee tamam hadi artık aw" diyerek devam ettim. Çok ama çok anlamsız derecede boş yere uzatılmış, betimlemelerle boğulmuş bir kitap. Okumaya gerek yok. Popüler kültürün canı cehenneme.
"Soytarıya tacı verirsen, sarayı sirke çevirir"·290 syf.·Edebiyat
6/10
2026 17. kitabı
Adını bile doğru düzgün söylettirmeyen, Dosto'nun nispeten az bilindik romanı Stepançikovo Köyü, bende pek hoşa gidecek bir okuma deneyimi yaratamadı maalesef. Okuması da uzun sürdü, üzerine
Puan vermedi·376 syf.··
Beğendi
·2026 26. kitabı
·19 günde okudu
·Okunma: 26 Nisan 2026 14:47
6/10
2026 2. kitabı
Hikmet’ten sonra, bir tane daha aşağılık duygusuna sahip kahramanı.. afedersin dosto anti-kahraman diyecektim- okumak.
“yeraltı”nda güvende olduğunu düşünen, ürkek, utangaç, insanlarla neredeyse hiç iletişim kurmamış bir adam. Bu yüzden sosyal anksiyetesi tavan yapmış, “normal” insanlar için gayet doğal olan şeyleri, kırk kere düşünerek yapmaya çalışan, yaptığında da suçluluk hisseden ve yanlış yaptığını düşünmekten daha da yerin altına giren / itilen biri.
Geçmişinde büyük ihtimalle sevgi ve takdir görmemiş birinin, kendi aklınca, diğerlerine hükmetme arzusu. Onlar, kendisini umursamadıkça, bunu hastalıklı derecede kafasında kurması. Tek bir “haklısın” a yelkenleri suya indirebilecekken, inadına öyle insanları hayatına almaya devam etmesi. Adeta kendini cezalandırırcasına.
Ona iyi geleni daha çok ezmesi, diğerlerinin veremediğini, o verdiğinde, gücü ona yettiğinden belki de, intikamını iyi olandan çıkarması. Ona yapılanı başkasına yapmaktan utanmaması, zevk duyması hatta. Kim suçlu bu noktada? Onu takdir etmeyenler mi, yoksa kendini buna layık görmeyip, acısını başkasından çıkaran “yeraltı”ndakiler mi? Farketmez bence. Her ikisi de olsa, sonuçta, döngü devam ediyor, birileri birilerini ezdikçe, ezilenler, hesap sormak için gün sayıyor, yerin altında.
Canım Netoçka'ma.. İsimsiz, hiç kimse..Edebiyat
Dostoyevski'nin en büyük romanı olacakken, kıyısından dönen kısa roman.. Siyasi suçu sebebiyle tutuklanıyor Dosto'm, sonra da kitabın nasibi olmuyor. Yarım bir şekilde basılıyor. İlk büyük roman denemesi diye anılıyor ,Netoçka.. Çünkü gerçekten oldukça yalın duygularla yazılmış. Hatta inanılmaz bir yalınlık ki, cinsiyet gözetmeden bir kızın duygusal, ruhsal, acıları gel-gitlerini samimi bir dille ele almış.. Bir yerde , farklı bir bakış açısıyla okuyan birinin yorumunu okumuştum. Ama o yoruma düşüncelerimi kapatarak okudum eseri.
Eser de Dostoyevski'nin baba ve anne yarısını okudum sanki biraz da.. Bilirsiniz, her eserinde kendi çevresinden ve öz hayatından kesitler vardır. Bunda da öyleydi..
Talihsiz Netoçka, öksüzüm benim.. Küçücük bir çocuğun iç dünyası , çoçuklukta şekillenir. Eserde bu olaydan çok bahsediyor. Her cümle, yoksunluğun bir küçük kalpte, nelere sebep olabileceğini anlatıyor. Çoçukluk ,hiç bitmese dediğimiz türden bir hikaye değil.. Tam anlamıyla bir dram kitap.. Dostoyevski, hayalini gerçekleştirebilse ; yeni bir 
Anna Karenina ortaya çıkardı sanırım bu eserden. Ancak Sibirya dönüşü tamamlama isteği kalmadığı için bu acıklı haliyle kalmış eser.. Çoğu yerinde yüreğim paramparça olarak okudum.. Nice Netoçka'lar var bu Dünya denen alemde..
Kendimce duygu geçişi olarak gene çok sevdim kitabı. Ama yarım kaldı. Çok muallakta kalan bir nokta da bitti..
Ölüler Evinden AnılarBercesteden
Puan vermedi·376 syf.·
2026 67. kitabı
“İnsan her şeye alışan bir yaratıktır ve sanırım bu onun en iyi niteliğidir.” (s.11)
Bu kitabıyla Fyodor Dostoyevski sadece bir hikaye anlatmıyor, bir dünyanın kapısını usulca aralıyor. Bu satırları