Zümer Duman
@dr_acula
3 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
''Yeterince umutsuzsan,'' dedi, ''mucizeler için dua edebilirsin. Gerçek oluyorlar, değil mi, çaresizler için ve ben çaresizdim.''
Reklam
Kin ve kıskançlıkla şöyle düşündüm: Bir insan bir şeyin mutlak sahibi olursa, onu kullanmasına hiç gerek kalmaz.
Şeytan, ''Eşeğin tekisin sen!'' dedi. Akıl sağlığıyla mutluluğun bir arada bulunmayacağını anlamayacak kadar yoksun musun görme gücünden? Aklı başında hiç kimse mutlu olamaz, çünkü o kişi için yaşam gerçektir; yaşamın ne kadar korkutucu bir şey olduğunu görür o kişi. Ancak deliler mutlu olabilir, onların da sayısı çok değildir. Kendilerini kral ya da Tanrı sanan birkaç kişi mutludur, geri kalanlar aklı başında olanlardan hiç de daha mutlu değildir. Elbette hiç kimsenin, her zaman aklı yerinde değildir, ama ben burada aşırı durumlardan söz ediyorum. Ben o adamdan insan ırkının akıl gözüyle baktığı o değersiz şeyi aldım, onun tenekeden yapılmış yaşamı yerine, gümüş kaplanmış bir yalan koydum, sonucunu görüyorsun- ve eleştiriyorsun! Onu sürekli olarak mutlu kılacağımı söyledim ve bunu yaptım. Irkı açısından bakıldığında olabilecek tek yolla mutlu kıldım onu - sen gene de tatmin olmuyorsun!'' Cesareti kırılmış bir havayla içini çekti ve, ''Bana öyle geliyor ki bu hoşnut edilmesi zor bir ırk'' dedi.
Ama insan akıllı davranmalı: Umutsuzluğun hep sürüp gitmediğini bilmeli (acaba gerçekten sonu var mıdır umutsuzluğun?); sevginin de sürüp gitmediğini bilmeli (ama işte, sırf sevgi sürüp gitmediği için, umutsuzluk sürüp gidiyor ölüme dek.).
''Eğer yeniden günah işlememek için elimden geleni yapmak niyetinde değilsem, günah çıkarmam bir işe yaramaz ki...''
Reklam