"Sen ölemezsin zaten,"dedi
"Nedenmiş o?"
"Çünkü ölmek için fazla ölüsün "
Cevap veremedim,sustum.Boğazımdaki kelimeleri bir bir yutarak,içimden deli gibi çığlık atarak sustum.
Onunla vedalaşırken hiç bağırmadığımı fark ettim veya hiç öfkelenmedim.Sadece ölüm sakinliğiyle konuştum ve anlattım ona kendimi.Peki,tüm vedalar hep böyle sessiz mi olurdu?