dunkelbunt
@dunkelbunt
yüksek lisans
55 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
bazen sevdiğim bir şeyi anlatırken “hakkını veremeyeceğim” hissi çöküyor üstüme. bu kitap için de öyle. mevsimler dörtlemesinin ilki sonbahar’da da böyle hissetmiştim. onu yazarken de söylediğim gibi ali smith’in kafasını çok sevdim. bir şeyler yazmaya girişseydim, varmaya çalışacağım bir nokta olurdu onun kalemi.
kış’ta noel arifesinde bir araya gelmiş dört kişi ekseninde politikaya, aile ilişkilerine, iklim krizine, yalana ve gerçekliğe dair ustalıklı dokunuşlar var. hem çok akışkan hem de çok zengin. yazarın dili kullanma kabiliyeti kadar içeriği de öyle dolu dolu ki okurun tatmin olmaması imkansız. keşke orijinal dilinde okuyabilseydim diye düşündüm kitap boyunca.
smith’in kurgusunun tutkalı iki kitapta sanat ve politika. ilk kitapta pauline boty’nin eserleri üzerinde duran smith, kış’ta ise barbara hepworth’ün heykelleri ile tanıştırıyor okuru.
bu arada iki kitabı birbirine bağlayan gizli bağlar üzerine epey okuma yapmam gerekti. bariz iki bağlantıyı yakalamıştım ancak bir detay vardı ki (kartpostal diyor ve susuyorum) okuduklarım aracılığıyla fark edip iki kitapta tekrar açıp okudum.
böyle bir dil kullanımında çevirmene de büyük rol düşüyor, seda çıngay mellor da bu işi hakkıyla yapmış. emeği geçen herkesin eline, gözüne sağlık.
şimdi sırada ilkbahar
Reklam
gabriel garcia marquez nedense hep ihmal ettiğim yazarlardan biri oldu. yanlış hatırlamıyorsam külliyatından okuduğum tek kitap var. kırmızı pazartesi ile şeytanın bacağını kırdığımı umuyorum.
bu kitabı birkaç güne yayarak okudumsa da kimileri için tek solukta okunabilecek bir dil ve olay örgüsüne sahip. geçmişte işlenmiş bir cinayeti anlatan öyküde anlatıcı, hem katillerin hem de maktulün arkadaşlarından biri. düşünsenize hiçbir gizem içermeyen bir cinayet anlatısı nasıl bu kadar zengin olabilir? hele ki en sonundaki ölüm tasviriyle?
yazarın büyüklüğü de burada zaten. tutup burada marquez övmek de yermek de bana düşecek değil, güzel ve heyecanlı bir kitaptı. cinayete doğru giden olaylar örgüsü boyunca sonunu bilsem de gerilimim tırnak yeme seviyesine vardı.
türkçesi tertemiz, baskı öncesi hazırlıklar da titizlikle yapılmış. emeği geçen herkesin eline, gözüne sağlık.
bazı kitaplar beni konusundan bağımsız yazarın kafasıyla etkiler. sonbahar da öyle oldu. ali smith’in tarzını çok sevdim. daha önce ilk kişi’sini okumuş ve çok da etkilenmediysem de yazara tekrar listemde yer vermeye karar vermiştim. iyi ki de es geçmemişim.
2016’da brexit dönemi britanyasında geçen bu roman, bir çocuk ile yaşlı komşularının sıradışı yoldaşlığını anlatıyor. ama bu olay örgüsünün çerçeve oluşturduğu kitapta dönemin politik havasına dair bir izlenimler kolajı var sanki.
yine olay örgüsündeki yaşlı komşu daniel’ın romana kattığı 60’ların sanat dünyasına da christine keeler ve pauline boty aracılığı ile misafir oluyor okur.
çevirisi çok güzel, tititizlikle hazırlanmış bir kitap. emeği geçen herkesin eline, gözüne sağlık.
kitap yarım bırakmaktan çekinmediğim yaşlarımdayım, daha uzun olsaydı yatım bırakacağımı düşündüğüm bir kitap. ama beklentim yüksek değildi, bekleme odasında okurum diye almıştım ve öyle de oldu. ikinci kez elime aldığımda bitmişti. kitap kötü mü derseniz değil ama okumasanız hiçbir şey kaçırmazsınız. ben tanımadığım bir yazarla tanışma vesilesi olarak gördüm. yazarın anlatıcı olarak varlığını vurgulaması okura kurguyla arasındaki mesafeyi hatırlatıyor ama bir yandan da varlığını hissetmek hoş. cinsiyet tartışmaları, ahlâk, inanç gibi kavramlara ek olarak sınıfsal farklılıkların hayata ve sözü geçen kavramlara doğrudan etkisi üzerine yazılmış bir kurgu. ben çok daha iç ısıtan bir kitap bekliyordum ama günümüz perspektifinden okuyunca daha çok diş sıktıran bir tarzı var.
çevirisi güzel ve baskı öncesi hazırlıkları temiz. emeği geçen herkesin eline, gözüne sağlık. . . #iyiyürekliyaşlıadamlagüzelkızınöyküsü #ithaki #italosvevo #okudumbitti #okudukbitirdik #kitapyorumu #kitapsevgisi #kitapalıntıları #kitaptavsiyesi #kitapönerisi #italyanedebiyatı
hemen hepimiz felatun bey ile râkım efendi’yi ortaokul yıllarımızdan biliriz. osmanlı’da batılılaşma dönemini ele alan romanlar arasında adını en sık duyduklarımızdandı. fakat aradan çok uzun yıllar geçtiğinden, okuyup okumadığımı ya da derslerde gördüğümüz detayları hatırlamıyorum. hazır sonbahar’da türk klasikleri okuma perilerim de gelmişken başlayıp neredeyse bir solukta okumak keyifli oldu.
dönem kitaplarını, özellikle de doğu toplumlarında geçen dönem kitaplarını okurken konjonktürel değerlendiremeyeceksem elime bile almıyorum. hele ki bir kadın olarak çileden çıkarıcı o kadar detay çıkıyor ki! oysa günümüz bilincinden ya da toplumsal değerlerinden azade düşünmek gerek, yazarın derdini doğru anlamak gerek. o nedenle kitabı sevdiğimi söyleyebilirim.
özellikle de şu anda yaşadığım, çalıştığım, hayatımın büyük çoğunluğunu geçirdiğim bölgede geçmesi ve dönemin (XIX. yy.) istanbul manzaralarının tasviri en ilgimi çeken yanları oldu kitabın.
yazarın doğrudan bir karakter olarak okuyucuyla laflaması tırmalasa da takılmamaya gayret ettim. bir de felatun bey’in râkım efendi’nin karşıtı ve yanlış batılılaşma sembolü olarak oldukça karikatürize olması ve bu rolü dışında kitabın asıl akışıyla çok bağlantılı olmaması, zorlama birkaç bağ ile hikayeye iliştirilmesi beklemediğim bir durumdu. yine de büyük resme bakınca damağımda belirli bir tat bıraktığı kesin.
kitabın günümüz türkçesine uyarlanması başarılıydı, emeği geçen herkesin eline, gözüne sağlık.
Reklam