Duru
@durugll1
And on the Lower East Side, you're dancing with me now.
And I'm taking pictures of you with flowers on the wall.
open.spotify.com/user/312e5svbdi...
Gaziantep
29 Temmuz
37 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap aslında çok “sessiz” ilerliyor ama içeriği hiç sessiz değil. Okurken olaylardan çok duygulara çekiliyorsun ve bir noktadan sonra hikâyeyi takip etmekten ziyade karakterin iç dünyasının içinde kayboluyorsun. Özellikle sonlara doğru o yalnızlık hissi o kadar yoğunlaşıyor ki, sanki ana karakter değil de ben o hayatı yaşamışım gibi bir etki bırakıyor.
Bir Kalbin Çöküşü bana en çok şunu hissettirdi: insan bazen en kalabalık yerlerde bile tamamen tek başına kalabiliyor. Bu yalnızlık hali öyle abartılı değil ama tam yerinde, tam gerçek hayattan bir parça gibi. O yüzden de etkisi geçmiyor, akılda kalıyor.
Bir de şuna çok benzettim: İvan İlyiç'in Ölümü. İkisinde de karakterlerin yaşadığı şeyler farklı gibi görünse de özünde aynı boşluk, aynı içe dönüş ve aynı fark ediş var. Sanki iki ayrı hayat ama aynı duygunun farklı yüzleri.
Kısaca kitap çok yüksek sesle anlatmıyor ama içten içe insanın içine işliyor. Bittiğinde “ben ne okudum?” değil de “ben ne hissettim?” diye düşündüren türden.
Korku kitabı başlarda oldukça yavaş ilerliyor, olay akışı neredeyse yok gibi çünkü kitap daha çok kadının iç dünyasında yaşadıklarını anlatıyor. Açıkçası, bu yoğun içsel betimlemelerden bir şeyler beklerken, ortaya çıkan sadece bir kitap oluyor ve ben daha fazlasını ummuştum.
Sonu ise hayal kırıklığıydı; hiç öyle bir bitiş beklemiyordum ve aslında kitabın vaat ettiği gerilim ve etkiyi tam olarak vermedi. Yine de, insan psikolojisini anlatış biçimi ilginç ve düşündürücü, ama beklentiyi karşılamaktan uzak bir deneyim oldu. Canınız sıkılırsa bir günde okunacak bir kitap.
Dorian Gray'in Portresi benim için sadece bir klasik değil, resmen içime dokunan bir hikâyeydi. Okurken çoğu yerde durup düşündüm ama özellikle sonlara doğru kalbim sıkıştı. Gerçekten gözlerim doldu.
Dorian’ın geçmişe duyduğu o özlem… Kaybettiği masumiyeti fark ettiği anlar… İşte tam orada kendimi gördüm. Bazen insan geçmişteki halini özlüyor; daha saf, daha hafif, daha az kırılmış olduğu zamanları. Kitap bana tam olarak bunu hissettirdi.
Ayrıca insanın kendi içindeki karanlıkla yüzleşmesi meselesi çok çarpıcıydı. Dışarıdan kusursuz görünen birinin iç dünyasında neler kopabileceğini öyle güçlü anlatıyor ki ister istemez “Ben olsam ne yapardım?” diye düşünüyorsun.
Beni hem estetik anlamda hem duygusal anlamda etkileyen bir kitaptı. Bitirdiğimde uzun süre kapağı kapatıp öylece oturdum. Bazı kitaplar okunur ve biter. Bu kitap ise biraz insanın içinde kalıyor.
Ivan İlyiç, sıradan bir memur, normal bir hayat sürüyor gibi görünürken ölümün yaklaştığını hissettiğinde tüm sahte düzenleri bir anda anlamsızlaşıyor. Tolstoy öyle bir anlatıyor ki, Ivan’ın korkusu, yalnızlığı, pişmanlıkları adeta sizin içinizde yankılanıyor. Sayfaları çevirirken “Ben gerçekten yaşıyor muyum?” sorusunu kendin de soruyorsun. Kısa ama öylesine yoğun ve sarsıcı bir kitap ki, bitirdiğinizde sessizce kalakalıyorsunuz; bir yandan hüzün, bir yandan farkındalık bırakıyor yüreğinizde.
Bir Kadının Yaşamından 24 Saat, bir insanın tek bir gün içinde nasıl altüst olabileceğini anlatan bir hikâye değil sadece; aynı zamanda bastırılmış duyguların, pişmanlığın ve tutkuların yankısı. Saygın bir kadının hayatı, bir yabancıya duyduğu anlık çekimle bir anda sarsılıyor. O 24 saatte yaşadığı şey, bir ömürlük bir sorguya dönüşüyor. Zweig, bir kadının kalbinde fırtına estirirken okuru da o duyguların içine çekiyor. Kadının her kararsızlığı, her korkusu, her heyecanı bir şekilde insana dokunuyor. Okurken, “bir anlık cesaret mi, yoksa bir ömürlük hata mı?” diye düşünmeden edemiyorsun. Kısa ama insanın içini burkan, bittiğinde uzun süre sessiz kalmana neden olan bir kitap.
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört SaatStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,8bin okunma