Yağmurun sesi, unutuşlarla deliyor geceyi. Her damla o kadar hızlı düşüyor ki; bir hatırayı, bir yüzü, bir eksik sözü uyandırıyor. İnsan, sevdiğini değil; onsuz kalışını büyütüyor zamanla..
Sokak lambalarının altında ıslanan kaldırım taşları bile biliyor artık: bazı ayrılıklar kendi sessizliğinde çoğalıyor, bazı bekleyişlerse hiç bitmiyor. İçimde bir yer, hâlâ senin sesinle yankılanıyor. Ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, ben o sesi duyuyorum..
-Furkan Özdemir-