Başkalarının haline bakarak yüreğini yoran, kendini ilgilendirmeyen şeylere karışarak vaktini ziyan eden ve her sözü dillendirmek için acele eden bir insan, hem huzurunu hem de hikmetini yitirir.."
latîfe-i rabbaniye; şu kasavetli, ezici ve sıkıntılı, geçici ve zulümatlı ve boğucu olan ahval-i dünyeviye içinde, elbette teneffüse pek çok muhtaçtır ve ancak namazın penceresiyle nefes alabilir.