Son zamanlarda okuduğum kitaplar arasında hikayesiyle ve diliyle sıyrılmayı başaran, hızlıca bitirmek istediğim, sayfaları zevkle çevirdiğim, çevirdikçe şaşırdığım ve bol bol üstüne düşündüğüm bir kitap oldu bu kitap.
Nermin Yıldırım'ı ilk okuyuşum. Ama son olmayacak orası kesin. Akıcı ve basit gibi görünen cümlelerle derin bir anlatım kurmayı çok iyi başarmış bence yazar. Sayfalar ilerledikçe Adalet karakteri tanıdık birine dönüştü sanki; onunla birlikte sevindim, üzüldüm, güldüm, gerildim. Diğer yandan kitabın değindiği toplumsal olaylar, yemeğin tadını güzelleştiren bir sos gibi dozunda kullanılmış ve çok iyi işlenmişti.
Aynı yaşta olduğum ana karakterin kimseye dokunmadan geçmiş bir ömrü bana dokunmayı başardı. Kasvetli ve kederli karakterlerden oluşan zorlayıcı bir hikaye olsa da kitabı bitirip şöyle bir düşününce; hayata verdiğimiz değeri, hayatı kaçırmanın ne kadar kolay olduğunu bana sorgulattı. Garip bir şekilde her şeye rağmen mutlu ve umutlu kapattım ben bu kitabı.