Tuğba
@dxtub
sbü
İstanbul
29 Eylül
610 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Sosyopat kişi kusursuzca yapılmış bir manikürün, harika bir işin ya da Okul Aile Birliği'ndeki bağış çalışmalarının ardına gizlenmiş, pek çok kişinin hayran olduğu, özverili ve nazik bir insan olabilir. Çocukları genellikle tuhaflığı hissedebilir ancak bu, durumu anladıkları anlamına gelmez.
Sosyopatları geri kalanımızdan ayıran temel özellik: Vicdan. Bir sosyopat, söylediği ya da yaptığı kötü şeylerden dolayı suçluluk hissetmez. Sosyopatlar için diğer insanların hisleri anlamsızdır çünkü diğer insanlarla empati kurmaktan yoksundurlar. Kontrol etmekte başarısız olursa sizi hor görecektir. Kendi istediğini elde etmek için farklı yöntemler kullanır ve işe yaramazsa kabadayılık taslayabilir. Bu da başarısız olursa sizi incitmeye çalışacak demektir.
Vicdanı olmayan bir sosyopat kendi istediğini elde etmek için gizli yöntemler kullanabilir. Başkalarının sözlerini kendi amaçları uğruna değiştirebilir. İşler ters gittiğinde diğerlerini suçlayabilir. "Kurban" rolünü oynamanın önemini keşfeden sosyopatla uğtaştığınızı gösteren en güvenilir kanıt, sizi kasıtlı olarak incitmesi ve daha sonra da yanlış hiçbir şey yapmamış ve siz hiç incinmemişsiniz gibi normal davranmasıdır. Bir kişi bunu size tekrar tekrar yapıyorsa, bir sosyopatla karşı karşıya olduğunuzu düşünebilirsiniz.
Zaman içinde, "başarılı olmak için iyi ol." mesajını alan çocuk, kendi duygu ve ihtiyaçlarının çoğunu susturmak zorunda kalacaktır.
Başarı/mükemmeliyetçilik odaklı ebeveynler nadiren tatmin olmuş gibi görünür. Çocuğu normal bir A ile eve geldiyse, “Bir dahaki sefere A+ bekliyorum." diyecektir. Bu ebeveynlerin daha önce bahsettiğimiz narsist ebeveynlerle birkaç ortak noktası vardır. Aslında davranışlarının pek çoğu benzerdir. Narsist ebeveynlerin büyük çoğunluğu kusursuzluk odaklıdır çünkü çocuklarının kendilerini yansıtmalarını isterler.
Sağlıklı bir mükemmelliyetçi ebeveyn ise çocuğunu "çocuğun" istediği şeyi başarması için destekler. Sağlıklı bir mükemmelliyetçi ebeveyn, çocuğuna ebeveyn olarak kendisinin istediği şeyi yapması için baskı kurar.
"Her zaman her şey Larry ile ilgili. Onun ilaçlarını almak için benim All Star oyunumu bile yarıda bıraktın!" dedi. Ebeveynleri, sadece birkaç dakika erken bıraktıklarını, bu konuda aşırı hassas davrandığını söylemeye başladı. Bu noktada sert bir tavırla araya girdim ve "İşte problem tam olarak bu. Stuart'ın gerçekten nasıl hissettiğini söylemesine izin verilmiyor. Ne hissettiğini söylediğinde onu 'duygusal' olarak nitelendiriyorsunuz. Yardıma ihtiyacı olan tek çocuk Larry değil. Ancak sizin Larry'e yardım etme konusundaki iyi niyetleriniz, Stuarťa ebeveynlik yapma yeteneğinizi engelliyor. İhtiyaçları ve duyguları olduğu için onun kendisini suçlu hissetmesine neden oluyorsunuz." dedim.
Babasının uyuyor olmasını ve not meselesini sadece annesiyle konuşmayı umut etmişti. Ancak hissettiği rahatlama yerini bir anda utanca bıraktı. "Babam çok hasta ve ben sadece kendimi düşünüyorum. Çok kötü bir insanım."
Bir çocuk ailede ciddi bir hastalıkla büyüdüğü zaman, doğal olarak çocuğa verilecek ilgi tehlikeye girer. Çocuk, normal ihtiyaçları ve duyguları olduğu için bile suçluluk duyabilir.