Bugün bankta oturuyordum. Tüm bildirimleri açık olmasına rağmen ikna olmuyor, mesaj var mı diye telefonun ekranını açıp açıp bakıyordum. Yanımda kırk yaşlarında bir kadın oturuyordu. Beni izlediğinin farkında değildim. Kadının ağzından dökülen birkaç cümle o kadar çok şeyi değiştirdi ki bir anda.. Dedi ki;
"Uğruna çabaladığın şey her neyse boşver onu. Belli ki sana iyi gelmiyor. Yanında olmak istese olurdu, telefonunda değil. Telefonun ekranına bakmak yerine; etrafına bak, gökyüzüne bak, neleri kaçırdığına bak... Hayat acı bir tecrübedir, unutma! Sana bu cümleleri çok kolay kurdum fakat bunları öğrenmem o kadar da kolay olmadı." Dedi ve gitti.
Yılın son psikolog seansıydı sanki.
-Sanırım artık "boşverdiklerimdensin."