Derdimiz bize göre öylesine büyük, yaralarımız o kadar ulaşılmazdır ki onu sıradan bir doktorun anlayabileceğine ihtimal vermeyiz. Bazen kibir yaralarımıza saklanır.
Bir odada iki kişi buluştuğunda diyor William James, " aslında altı kişi vardır. Kendimi gördüğüm halimle ben, onun beni gördüğü haliyle ben, benim onu gördüğüm haliyle o, onun kendisini gördüğü haliyle o, gerçekte olan ben ve gerçekte ilan o."
Bizim, varoluşumuzun anlam ve amacını gerçekleştirmek, tekâmül etmek, olgunlaşmak, şu imtihan yolculuğumuzu Allah'ın rızasıyla ve cennetle sonuçlandırmak gibi bir DERDİMİZ, bir GAYEMİZ var. Biz ayetlere , hakikatlere, ibretlere yüzeysel ve basiretsiz bir nazarla bakamayız. Baktığımızı görmek, gördüğümüzü anlamak, anladığımızı yaşamak mecburiyetindeyiz.
İhsan duygusu insanı, "itkan" a yani eylemlerini, kendisini gören ve gözeten Allah'ın razı olacağı şekilde üst düzey bir ciddiyet ve kaliteyle gerçekleştirme şuuruna ulaştırır.