Aşkın aydınlık, bulutsuz bayramının gerilerde kaldığını, artık bir görev olduğunu, onun yaşamıyla birleştiğini, günlük yaşamın temeli olduğunu ve solmaya, gökkuşağı renklerini yitirmeye başladığını hissediyordu. Bir daha görünmeyecek, öylesine parlamayacaktı.
Ama o, hayatın güçlü ve elbette gizli kaynağı olacaktı.
Şiir bitiyordu artık, hayatın katı gerçekleri başlıyordu.