Namuslu adam kalmamış bu dünyada iki gözüm. Müslümandır, namazında, orucundadır, hakkımızı yemez diyorduk ama biz onun hatırını saydıkça o, bizim tepemize bindi.
Peki, gelecek nasıl olur da an’ı böylesine önemsiz ve güçsüz kılabilir?
Neden insan elindeki an’ı yaşamak yerine, geleceğiyle ilgili hesaplara takılıp kararsız ve sessiz kalır bir dönemeçte?