Bugün neysem,on iki yaşındayken, 1975 kışının o karanlık ,buz gibi gününde oldum.Tam anımı cok iyi Anımsıyorum ;yikik,toprak bir duvarın arkasina çömelmis ,donmuş derenin yakınındaki dar ,çıkmaz sokağa bakiyordum. Üzerinden çok uzun zaman geçti ;ama geçmiş icin söylenenler yanlış.Ben onun nasïl gömüleceğini ögrendim.
Belki birgün ,geçmişin tekrar karşimiza çıkmasi içimizin sızlatmış ,yüreğimizi yıpratmışti ama bu olayın tekrar yaşanmasıyla yeniden eski hayatımıza dönüp kaldığımz yerden devam edebilirdik
Bana geçmişte ıstıraptan başka bir sey vermeyen aşkın sızısını al artık yüreğimden .Unuttur adını bana .Nedenini,niçinini sordurma artık yüreğime .Dilime yasakladığım adını yüreğim inat eder gibi zikretmekten vazgecsin artık .Bitsin artık bu imtihan ey Yaradan !diye dua ettim
Zaman ilerledikçe günler geçip gittikçe anladim ki herşey unutulmaya mahkumdu.Tabî istisna olan "Aşk"hariç tutularak...
Çünkü ask ne eskiyor,ne de eksiliyordu .Zaman aşımına uğramayan tek duygu...Zamana meydan okuyan ,eksilmek yerine coğalan insana hükmedebilme gücüne sahip yeğane duygu..