Acının içinden geçmezsen
"Dışına çıkamazsın"
Geçtim içinden acının lakin,
O acı içimden geçerken
Kalbimi önce paramparça yaptı
Sonra derin bir sızı ve sessizlik
Düştüğüm sanki kör bir kuyu idi
Kendi sesimin yankılandığı
Karanlık kör bir kuyu...
Ne zaman aydınlığa çıkar ruhum
Bedenim tekrar nefes alır
Göğsümün ortasındaki sızı
Ne vakit geçer...
Bir sabah uyanıcam
O gün tekrar nefes aldığımı hissedicem
Ruhumda ağırlık yok gam,keder,acı yok
O vakit artık Sen tarih olacaksın
Eski bir gönül yarası....
Bu sabah ağırlık azalmıştı
Sevindim çaresizce tekrar eski ben oluyorum diye..
Sen den önceki kendimi özlüyorum
Sahi nereye gittin gel artık Ebru....