Umut... Çok ağır bir kelimedir bu. Fakat umuttur insanı hafifleten. Umut ettiğimiz her şey gerçekleşmese de hep gerçek olacağı günü beklersiniz. Umudunu yitirene kadar onunla beslenirsiniz.
Doğa insana huzur verir. Mevsim ne olursa olsun eden rüzgar da yeni açan çiçeğin kokusu da yağan yağmurun sesi de dokunup iyileştirir insanı bir yerlerden.
Kalbimin üstünde bir şemsiye açmışlardı sanki. Kalbim, üşüyordu, titriyordu, ara sıra rüzgar ters düz ediyordu ama ıslanmıyordu. Islansa eriyip gidecekti zaten. Güçsüzdü, çaresizdi.