Dinler son sözü söylemek için çatışır, milliyetçilikler de üstünlük ve ayrıcalık hissi öğretirken, sınırın her iki tarafındaki batıl inançlar, az görülen bir uyum içinde, bir arada var olurlar.
Aileler, söylendiği gibi, ağaçlara benziyorlarsa, birbirine dolaşmış kökleri ve tuhaf açılar yaparak uzanan bireysel dallarıyla ağaçsı yapılarsa, aile travmaları da kabuktaki bir kesikten damlayan yoğun, şeffaf reçine gibidir. Damla damla akar durur nesilden nesile.