Sen gittiğinden beri her şey çok değişti..
Şu an beni görebilseydin belki tanımazdın bile ve inan sadece kalbimden bahsediyorum.
Sekiz sene oldu ve imtihanın acısı hala zehir gibi. Mutsuz değilim, sadece yavaş ilerlemek geliyor içimden bunun nedeni de “mutluyum” demekten korktuğum için çünkü sana karşı saygısızlık yapmak istemem, sen yokken nasıl mutlu olunur ki? Sensiz olmuyor, zor durumda kaldığımız için alışıyoruz bu derinliklere fakat için rahat olsun Rabbim ailemizi hiç bir zaman yalnız bırakmadı. İlmine her zaman hayran kalan bir insandım tabiki o zamanlar daha çok gençtim ve fark edemiyordum bazı şeyleri oysa eline aldığın tüm kitapları ezbere biliyorum. Bende severim okumayı, ilim sahibi olmayı tıpkı senin gibi ve geçen ne fark ettim biliyor musun, bu güne kadar kendim için değil hep senin adına okumuşum. Belki okumak istediğin daha çok kitap vardı fakat ömrün kısaydı. Burdayım ve geri kalan ömrümü seni anarak okuyacağım, söz. İçimde yaşatmışım seni fakat acı büyük olunca göremiyor insan detayları, meğersem ne kadar yakınmışsın bana. Nefes alan ben değil, sendin. Var olan ben değil, sendin. Hiç aklıma gelmediğin günler de oldu, işte o günleri asla affetmeyeceğim, seni bir an olsun unuttuğum için özür dilerim. Senelerdir yokluğuna ağlarken şu an seni bulduğuma ağlıyorum. Bir gün cennette kavuşabilmek dileğiyle, Anne…
𝓮