Elif Damla Günal
@edamla
Yasemin, üniversitenin son yılında deli gibi aşık olarak evlendi Egemen ile. Egemen'in sürekli saldırı halinde olan, her şeyi dramatize eden, gösteriş meraklısı annesi Süreyya ile yaşamayı bile kabul etti adam için. Fakat bir gün Egemen telefonunu açmadı, kız birazdan arar diye düşündü ama Egemen bir buçuk yıl aramadı... Kocasının kaybolmasından sonra Yasemin çok uzun süre depresyonda kaldıysa da sonunda bir yerden hayata tutunmaya karar verip saklandığı o yataktan çıktığında çok beklenen ama içten içe umut edilmeyen bir şey oldu. Egemen bulundu! İşte bundan sonra hayatları ve ilişkileri tamamen değişmeye başladı çünkü aylarca hapis tutulduğu o yerden döndüğünde Egemen eski Egemen değildi.
Bazı kitapların daha uzun sürmesini istersiniz, aslında her olay çözülmüştür, anlatacak daha fazla bir şey yoktur ama yine de o karakterlerin hayatlarını okumaya devam etmek istersiniz ya hani, benim için böyle bir kitaptı Aşk-ı Yaz. Sona geldik ama ben karakterlere doyamadım.
Yasemin'in her ne kadar aşk için kendi özgür iradesiyle hayatından ödünler verse de sırf Egemen Hayır dedi diye bir şeyleri yapmaktan vazgeçmemesinden çok hoşlandım. Egemen'in kontrol manyaklığını saymazsak genel olarak bütün karakterleri sevdim zaten. Sadece Süreyya karakterini fazla abartılmış buldum. Özellikle gösteriş merakı kısmı, verdiği partiler nedense kafamda bir türlü oturmadı. Fakir düşünüyorum belki de bilemiyorum
Egemen döndükten sonra okuduklarım beni çok arada bıraktı. Ne her ne kadar anlayış gösterse de Egemen'i anlayamayan Yasemin'e kızabildim ne de Yasemin hayatına devam etmiş diye içinde korku altyapılı bir öfke taşıyan Egemen'e kızabildim. İkisi de kendi açısından haklıydı.
Kitapta Alp diye bir karakter vardı. Onun yüzünden kitabın sonu beni mutlu edemedi. Ben başka bir son isterdim sırf
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
2018 Yılında sosyal medyada, insanların yaşadıkları tacizleri ve tecavüzleri anlattığı #Metoo hareketi başlamıştı. Janet Gurtler bu hareketten yola çıkarak 25 farklı yazarın kendi travmalarını anlattıkları hikayeleri derleyerek okuyucuya sunmuş.
Kitap ilk çıktığında tartışmalara yol açmıştı çünkü içinde insanların hassas noktasına dokunan bir hikaye var. Eski Ahit'te Hz.Davud ile ilgili anlatılan bir rivayeti anlatmışlar. Hikaye Hz.Davud'un evli bir kadın ile birlikte olduğunu ve onun kocasını öldürttüğünü söylüyor. Bu bir rivayet olduğu için beni en rahatsız eden kısım bu olmadı. Beni rahatsız eden kısım hikayeyi yazan kişinin "Hayır, kadın ona rıza göstermedi, Davud kadına tecavüz etti, onu yaptığı her şeye zorladı, kadın ses çıkaramadı!" Diye bir çıkışta bulunması oldu. Bu satırları okuyunca "Oradaydın galiba bacım!" dedim. Kendi yaşadığı travma sonrasında bu kadar saldırgan olmasına anlayış gösterip konunun üzerinde çok fazla durmadım ama o hikâyenin bu kitapta olmasını da mantıklı bulmadım.
Ben kitabı elime ilk aldiğimda tacize ya da tecavüze uğrayan 25 farklı insanın hikayesini okuyacağımı sandım. Çoğu da öyleydi ama bazı hikayeler vardı ki insanda taciz travması yaratacak şeylerin illa dokunmaktan ya da zorlamaktan geçmediğini gösterdi bana.
"Seninle yatmak için parmağımı bile kıpırdatmam." cümlesini duyan bir kadının, erkek arkadaşının grup seks teklifine sırf yalnız kalma korkusu yüzünden tamam diyen bir erkeğin de kendini tacize maruz kalmış kadar kötü hissettiğini gördüm ve düşündüm. Gerçekten taciz sadece dokunmaktan ya da zorlamaktan geçmiyor. İnsanı psikolojik anlamda yıpratacak her eylem bir taciz aslında.
Kitabın çıkış amacı aslında farkındalık yaratmak ve taciz ile karşılaşan bireylere ya da çocuklara 'susma!' mesajı vermek ama yine de 18 yaş altı
O bir uçurumdu ve ben, intihara oldukça meyilliydim. Ne kadar derin ne kadar uçsuz bucaksız da olsa bir şekilde daima o uçurumdan atlayacaktım. Zamanı hiç önemli değildi.
