Gazap Üzümleri kitabını tek kelime ile anlatmak gerekirse muhteşemdi. Geçmiş zamanlara yolculuk yaparak kapitalist sistemin ezip geçtiği bu sistemin insanlarının açlık ve çaresizliği göğsümü sıkıştırdı ve kendimi sorgulamamı sağladı. Ben ve biz doyumsuzmuyuz acaba dedirttirdi. Çaresizlik içinde göç eden insanları,sınıf ayrılıklarını,zengin işverenlerin tek bir günlük bile karnını doyuracak ücret ödemeden emek hırsızlığı yapması ... Tüylerim diken diken olarak okudum ve üzerinden saatler geçmesine rağmen halen etkisinden kurtulamadım. Kitapdaki karakterlere hem kızdım,hem sinirlendim,hem sevdim,hem de güzel şeyler olacak sonunda diye umutlandım hem de hayal kurdum. Ama kitabın sonundaki hareket ile gönlümü feth etti. Çaresizlik... Ne de çok şey yaptırıyor insana. İnsanları kötü yapan ihtiyaçlarıdır ve buda bizi istemediğimiz şeyler yapmaya zorluyor. Kitabin sonunda halen bitmemiş bir şeyler vardı, Tom'a ne oldu? Connie'ye ne oldu?gibi sorular geliyor aklıma ama buda bize anlatıyor ki kitap bitiyor ama kapitalist sistem içinde yaşayan insanların o yolculuğu hiçbir zaman bitmiyor. Ama umudum hâla baki kesinlikle bu kitabın 2. bir bölümü olarak yeni bir kitap yazılmalı.