Yerde yatan pek çok beden vardı. Hepimiz farklı şehirlerden ve farklı zamanlardan gelmiştik. Bizi buraya aşık olduğumuz mükemmel koca adaylarımız getirmişti. Ve çoğu da aynı kişiydi.
"Seninle ne yapmam gerektiğini bilmiyorum," diye fısıldadığında, melodi parmak uçlarında son nefesini vermişti. "Seni yanımda tuttuğum sürece, seni neyin beklediğini bilmiyorum.
O son gün ani bir kararlılıkla sana yakın olmadan yaşayamayacağımı hissettim. Senden başka kurtuluş göremiyordum.”
Mutlu olabilmenin tek şartı 'unutmayı' becerebilmekti.
