neyim varsa kırdın gönül yurdunda
minnettârım; zincirimi kırmadın
kuşa sorsam, soğuk bulur kalbimi
kışa sorsam, sıcağında ısınır
sen var oldun tenhâsında devlerin
ben hiçliğe bulaştım
ne hiç kaldı bende
ne sende varlık
elimizde, avucumuzda şimdi
hâin aldanmışlık ve ihtiyarlık
ürkek prangaları vardır yenilgilerin
boyanır umutsuzluğun
zifirî siyahına
dalgın tiryâkileri oysa biz
kimbilir hangi aşkın
fânusunda bırakırız beyazı
bendim yangınından kendine kaçan
âteşinde seni bekleyen sendin