Fatih Harbiye, çoğu kişiye basit gelen ancak benim en çok beğendiğim kitaplardan birisi oldu. Bunun en büyük etkisi ise Neriman'ın yerine kendimi koyabilmem oldu. Fatih ve Harbiye arasındaki uçurumu İstanbul'da yaşayanlar daha iyi anlayacaktır. Yıllarca Fatih'te yaşadığınızı düşünün. Bu semtten hiç dışarı çıkmadığınızı... Ve bir gün Fatih'ten Harbiye'ye kadar yürüdüğünüzü... Yavaş yavaş bina yapılarının, yolların ve en önemlisi insanların düşünce yapısının, kültürünün ve bilgisinin değiştiğini... Bir anda nasıl da cazip gelecek Harbiye'nin havası. Adeta büyülenmişe döneceğinize eminim. O yüzden kimse kızmasın Neriman'a.. Kızcağız çok haklıydı büyülenmekte. Uyanışı romanın sonuna doğru olsa da gerçekleri görebildiği için takdir etmek gerek aslında. Tam bu noktada basit bir roman değildir Fatih Harbiye. Sadece bir bunalım içerisinde Fatih'ten Harbiye'ye yürünmeden anlaşılmayacak bir eser. Kısa bir roman ama etkisi büyük bence. (Dönemin muhafazakar düşünce yapısına göre uyanışının haklı olduğunu söylemek mümkün. Günümüzde Harbiye ile Fatih arasında düşünce yapısını kıyaslamak ve muhafazakâr bir aileye göre Harbiye'nin durumunu eleştirmek son derece yanlış olacaktır elbette -yanlış anlaşılmalara sebebiyet vermemek açısından bir dipnot eklemek gerekir diye düşündüm. Malum a! herkesin herkesi yanlış anladığı bir dönemdeyiz.)