Bazen birini çok düşünürsün.
Özlersin, yazarsın, kelimelerini özenle seçersin.
Ama karşındaki seni görmezden gelir;
saatler geçer, cevap gelmez.
O, sen yokmuşsun gibi yaşamaya devam eder.
Duyguların onun dünyasında yer bulmaz.
Aşkın fark edilmez, düşüncelerin önemsenmez.
Ve bir yerden sonra yorulursun.
Kırılmaktan değil belki, sürekli anlatmaktan yorulursun.
İnsan en çok, varlığını ispat etmeye çalışırken tükenir.
Heves dediğin şey,
ilgi görmeyen bir kalpte sessizce çekip gider.