Kendim olmazsam onların olmamı istedikleri biri oluyordum ve onların olmamı istedikleri o insana hiç katlanamıyordum...
İçim Galata kulesi, taş taş üstünde..
Planlar yaptım, bozdum, yeniden yaptım. Umutsuzluğa kapıldığım anlar da oldu, kendime kızdığım zamanlar da. Ama istisnasız hep nefret ettim kendimden, geçmişimden ve geleceğimden. Kendinden nefret etmek nasıl bir duygudur, bilir misiniz? Sanmıyorum. Şu yeryüzünde nefret ettiğiniz tek kişiyi her gün yirmi dört saat bedeninizin içinde taşımak nedir, bilemezsiniz.