Bazen kafamın içinde dur durak bilmeyen bir hengâme, bir kavga hali olurdu, böyle anlarda bazen sessizliğe sığınırdım ve o sessizliğe görmek istediklerimi çizerdim; gerçekler tüm çıplaklığıyla karşımda duruyor olsa bile…
Çünkü ben en büyük kırgınlıklarımı sırtım sana dönükken yaşadım, sonra gözlerimden akan yaşlarla sana döndüm, sana sarıldım. Sen de beni kırarsan, ben kime sarılıp ağlarım?