...değerlerini ancak onları yitirmek üzereyken anladığı her şey tepesine yıkılacak olan dünyaya aitti.
Reklam
Heyecanla benliğini dalga dalga sardı; kalbi buz tutmuş her insan gibi o da kendisini yakmadan tutkunun ateşiyle ısınmaktan keyif alıyordu.
Fakat sakin bir hava da fırtına kopmuşçasına rahatsızlık verebilir; huzurla sarmalanmış bir mutluluk dipsiz bir mutsuzluktan daha beter olabilirdi. Sürekli saadet, umutsuzlukla doyumsuzluğun el ele tutuştuğu dipsiz bir kuyudan daha tehlikeli bir hâl alıp tokluğu açlıktan daha kışkırtıcı kılabilirdi.
Sabahattin Ali'nin hakikat gazetesinde yayınladığı, sıradan görünen bir insanın psikolojik tahlilini neredeyse kusursuz bir şekilde, samimi ve akıcı bir dille ortaya koyduğu uzun hikayesidir. Fikrimce müthiş bir aşka dokunmuş, bu aşkı pek yakından gözlemlemiş, bu aşkın acısını çekmiş hissi veren ve içimi karmakarışık duygularla dolduran bir kitaptı. Sevmenin ağırlığını fazlasıyla hissettirdi. Tek bir insana bu derece bir sevgi beslemek ve onu herhangi bir şekilde yitirdiğinde dünyayla olan bağının kopuvermesi. Aldığın nefesin ve yaşamaya dair verdiğin çabanın gereksizliği ve yoruculuğu. Bu duyguların beraberinde ondan sonra herhangi bir yere aidiyet duyma kaygısı...
