Bir kitapta şöyle bir şey okumuştum: Yaşamın anlamı yoktur. Ne demek istediğini hemen anlayamamıştım. O biçim yaşamı bilirim ben.İnsanın kafasında düşünceler olur, ama birbiriyle bağlantısı olmaz. Çobansız koyunlar gibi dolaşıp durur, onları toparlayacak kimsecikler yoktur.. Anlamı olmayan yaşam bu işte. Hiç geriye bakmaksızın bu yaşamı koyup kaçabilsem bir... az buçuk aklı erdi mi çok üzüntü duyar insan!
«Gün gelecek,» diyordu, «bütün ülkelerde emekçiler başlarını kaldıracak ve biz artık böyle yaşamak istemiyoruz diyecekler. O zaman açgözlülerin aldatıcı gücü yıkılacak, toprak kayacak ayakları altından, ve tutunacak hiç bir dayanak bulamayacaklar….»