Ege
@egee1
7 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Puan vermedi
sabah bitirmistim, sonu cok cok COK HOSUMA GITTI resmen bi sanat eseri gibiydi bu kitap.. yazarin iyi ve kotuyu somutlastirmasi ve tertemiz bir seyin nasi kirlendigi, insanlar tarafindan kirletildigini bu kadar guzel islemesi cok hosuma gitti. Henry'e bazen o kadar sinir oldum ki kitabı bırakmak istedim direkt ama dorian'ın sonunu cok merak ettigimden bırakmak istemedim.. mukemmel bi sonla bitmis bi kitap bana "insan her zaman kendidir." sözünü hatırlattı, üzerine cok yorum yapılır da daha ohooo..
Puan vermedi
okurken kulaklarimda sezen aksunun begonvil sarkisi caldi hep.. ne guzeldi aski yasamayi hayatin alip verdiklerini ne gercekci anlatmis sanki koklayip dokunup yasadim ikisinin askini, duygularini, kelimelerini, cumlelerini... insanligimizdandir cok bencillik vardi o askda da ama sevginin nasil sekil degistirdigini guzel anlatmis kesinlikle tavssssiye edilir!!
Puan vermedi
cok iyiydii OYLE GERILDIM KI OKURKEN... naomi sagolsun <3 ya manyak kadin ama belki de o da boyle bi manyak olmayi istemezdi ama iste hayat ve sartlar... her neyse bu kitap bence kesinlikle okunmali.. basta birinci bolumle ikinci bolumun hic alakasi yok saniyodum ama ne kadar alakasiz gozukse de en basta sonradan ipler cozuluyor fena bi olay orgusu var.
Puan vermedi
alıntılamak bile istemediğim bazı cümleler oldu okuduktan sonra durup da uzun uzun dusundugum, bazen bırakıp okumak istemedim.. cok da yorum yapmıycam. sicip batirirsan cocugun da sicip batiriyor iste
Puan vermedi
bi okudum bi düşündüm bi okudum bi düşündüm yani.. kötüyü okudum, insan olmanın getirdiği açgözlülüğü okudum sonra annemin bana hep söylediği ama önemsemediğim şeyleri gördüm..
sanki bi şeyde çaresiz kaldığımda anneme sormakla bu kitapta cevap aramak benzer şeyler gibiydi.. her hikayelerin hepsi tokat gibiydi. her bi cümlesi bana kendimden nası uzaklaştığımı hissettirdi, nasıl bi güç savaşı içinde olduğumuzu, insanın aslında sevgiyle yaşayabilceğini hatırlattı. insana ancak vicdanıyla varolabileceğini hatırlatan bi kitap, ben de haliyle büyüyorum kafamda cevaplar arıyorum, kendimi tamamlanmış hiç görmüyorum. daha 19. yaşımın ilk günlerindeyim, çoğu durumda ne yapıcağımı bile bilmiyorum ama sanki duymak istediğim cevaplardı, son günlerde kafamın içindeki çatışmaları sanki susturdu cevaplar gördüm affetmeyi, merhameti, sevgiyi benim de sahip olduğum güzel şeyleri okudum. merhem gibi geldi ama yine de cevaba ihtiyacim oldugunda anneme sorarım heralde..
