• Bugünün Türkiye'sinde
    elit çocuk yetiştirdiğini düşünenlere de soruyorum:

    Neyin elitini yetiştirdiniz?

    Levent' teki okuldan Aksaray'a bırakın o çocukları,
    tek başlarına simit bile alamazlar.
    Tuhaf Dergi
    Sayfa 20 - İlber Ortaylı
  • 372 syf.
    ·Beğendi·10/10
    #okudumbitti

    Malesef hepimizin görmezden geldiği, sustuğumuz veya susturulduğumuz, Türkiye'nin ensest gerçeği... Duymadığımız çocuklarımızın çığlıkları..

    Bir babanın kızına taciz edipte, "Bahçemdeki meyvenin tadına ilk ben bakarım." demesi kadar iğrençlik dolu kendileri küçük dertleri büyük hayatlar..
    "Babanı, ağabeyini, amcanı, dedeni sen ayartmışsındır." diyen anneliğin kutsal görevine layık olmayan anne(!)ler.

    Peki "Nasıl beni, sana tercih eder." diyen annelere ne demeli?

    "Aman sus sesini çıkartma. Sakın duyulmasın. Sen yanlış anlamışsındır."

    Küçücük bedenlerden, ağızlardan dökülen:

    "Babam beni böyle seviyor (!), senin baban sizi nasıl seviyor?"

    Bazı soruların cevapları bu kadar acımasız olmamalı!

    #susma Büşra Sanay
  • 144 syf.
    ·Puan vermedi
    Bir avuç insanın, koskaca bir ordu ile yıllar boyu nasıl mücadele ettiğini okuyunca vatan toprağının nasıl değerli olduğunu anlıyor insan. Kafkasların bu onurlu mücadelesi, imam Şamil’in azim ve kararlılığı... Tarih sadece okulda okutulan bir ders olmamalı...
  • 232 syf.
    ·2 günde·5/10
    Duygu Asena okumak insanı dinlendiren bir okuma için çok yerinde bir tercih. Kitabı elime aldığımda öyle 2 günde hemen bitireyim gibi bir derdim olmamasına rağmen kitap, dilinin basitliği sadeliği ile beni kendisine bağladı ve bu akıcılık sayesinde çok kısa bir sürede okudum. Aşırı söz sanatları, uzun cümleler, ağdalı kelimeler, karmaşıklık yok. Bunların hepsinden uzak bir anlatımı var. Kitap bu basitliği ile okunduğu zaman sadece bir kadının aşk maceralarıymış gibi görünebilir. Oysa kitabı elinize aldığınızda, ben bir kadının kendi olma çabasını okuyorum diyerek okuduğunuzda çok daha farklı anlamlara gelecektir sizin için. Yani okurken ne okuduğunuzu, kendiniz için bu kitaptan ne alacağınızı bilerek okumanız çok önemli. Kitap neden yazılmış bakılmaksızın okunduğunda çok basit bir ilişki kitabı olarak da görülebilecektir. Ancak şunu da söylemek gerekir ki ben bazı yorumlara kendimi zorlayarak ulaştım. Kadının o kendi olma çabası anlatılırken bence kadın daha özgür daha tek olmalıydı ve bu sonuca ben kesin ve net bir şekilde varabilmeliydim ve bunu okuyan herkes okuduğunda ne anlatılmak istendiğini anlayabilmeliydi. Burada bahsettiğim şey yoruma fazla açık olması değil aslında çok basit olduğu için anlatmak istediğini okuyucuya tam olarak veremediği düşüncesi. Kadının var olması, kadının özgür olması, kadının tek başına bir birey olması, kadının hakları üzerine düşünen bir insan tarafından hissedilebilir şekilde anlatılıyor. Bu kişiler olaylar esnasında her olayda kendisine bir ders çıkarabilir. Kendi bakış açısına yorumlar katabilir.

    Günümüzde sosyal medyada, belli konuşmalar ve savunmalarda kullanılan sözlerin aslında yıllar öncesinde Duygu Asena tarafından yazılmış olduğunu ve bugünlerde de yazarın model alındığını fark ettim.

    Kitabı okuduktan sonra elimde kalakaldım. Ne kadar etkilendiğimi inkar edemem. Kesinlikle bende de değişimlere yol açtı. Ama bu biraz da benim buna yönelmem ile alakalıydı. Biraz kitaptan bahsedeceğim ama herkes gibi övgüler sıralamak yerine ben en çok aklımda kalanlardan bahsedeceğim ve olumlu eleştirilerden sonra biraz olumsuz eleştiri yapacağım. Kendim bile ne hissettiğimi bilemeyerek yazdım övgülerim ve yergilerim hep birbirini izledi.

    Bir kitapta veya bir yazıda kadın kelimesi geçiyorsa, bir yerlerde kadın bahsi varsa hemen tahmin edilebiliyor konusu. Babası, ailesi, çevresi, erkek arkadaşı, kocası, hemcinsi, iş arkadaşı tarafından hırpalanan, sırf kadın olduğu için suçlanan, aşağılanan, eşit muamele görmeyen, görevleri ezbere sayılabilen, bir hakkı varsa bu yalnızca anne veya eş olması sebebiyle ona tanımış bir kadın vardır orada. Bu kitaba başlarken de Asılacak Kadın'dan sonra yine acılı bir kadın hikayesi okuyacağım zannedip ağırlığını hissederek başlamıştım. Yine zamanın birinde yasaklanmış bir kitap. Kitap okuyan insan sayısı ne kadar az olursa olsun duyulmak, dillendirilmek istenmeyen konularda yazılan kitapların bile hemen yasaklanması şaşırtıcı olmamalı. Yine de bana kalırsa kitap kadına tanıdığı o aydınlanmadan değil içerdiği cinsellik dolayısıyla yasaklanmıştır. Oysa bundan çok daha tehlikeli şeyler var. Mesela değişmek isteyen kadınlar ve değiştirmek isteyen kitaplar. Değişimler öyle bir anda büyük bir hareketle başlamaz her zaman. Bazen bir kitap dünya düzenini değiştirebilir. Bana kalırsa kitaptan da kadından da korkuluyor. O küçük hareketleri devleştirebilecekleri için.

    Bana kalırsa kitabın kapağında bile kadın yine pembe ile simgelenmiş, yine kalıplardan çıkılamamış. Duygu Asena anlatımda kurmaya çalıştığı düzeni, kitap kapağıyla dağıtmış denilebilir bence. Kadının Adı Yok kitabının kapağı neden pembe renk?

    Kitap bir kadının ömrünü anlatıyor, varoluşunu anlatıyor. Ama öyle felsefi bir varoluş bana kalırsa yok. Onun varoluşu yalnızca kendi için ayakta kalmaya çalışmaktan hatta bana kalırsa sadece özgür nefes almaktan ibaret. Bu yoldaki davranışların yarısı onaylanabilirse bence yarısı da onaylanamaz . Kitap boyunca en çok hissedilen kadının kendi olmak istemesi, sadece kendi olarak kabul edilmek istemesi. Eşit olmak istemesi. Adının tek de anılması. Annelikten, karı ya da eş olmaktan ziyade toplumsal görevlerinin anılmadığı şekilde var olması. Bunlar ne kadar güzel anlatılmışsa kadının kadınlığı üzerinden anlatılanlar bence o kadar kötü ifade edilmiş.

    Ben bu konuların aşırı dramatize edilmesinden bir mağduriyet olarak anlatılmasından çok da hoşnut değilim. Var olan şeyleri zaten hepimiz bilmekteyiz. Peki buna karşı nasıl bir çözüm üretilebilir? Ben bu kitaptan bunun cevabını hem aldım hem alamadım çünkü kadın olmak tam olarak nedir? Bunu anlatmak zor olduğu gibi bu konuda kişisel yorumlar yapmak da her zaman doğru sonuçlara ulaştırmıyor bizi.

    Kitaba geçecek olursak ilk sayfalarda yaşına göre fazla olgun konuşan bir kız çocuğu ile başlıyor kitap. Ben karakterlerin yaşına göre konuşmasını tercih ederim. Normal hayatta karşılaşılamayacak her şeyi bilen dahiyane çocuklar oluşturmak neden diye soruyorum hep. Kitaplar insana her zaman gerçek dünyayı sunmak zorunda elbette değil ama bunun da bir sınırı olmalı 5 6 yaşlarında bir çocuk o yaşa göre konuşturulmalı. Onun sorduğu soruları, ki yerleşik bir düzen içinde büyümüş bir ailede sormaya cesaret edecek kadın hatta belki erkek bile pek mümkün değil. Çünkü doğduğumuz üzere yaşıyoruz, yaşadığımız, bize yaşatılan üzerine inşa ediyoruz hayatımızı. Hayat akışı içinde bir an durup sorgulayanlar ya da sorgulamaya cesaret bulanlar çok az. Sorgulayıp kendine cevap bulabilenler ise bunu uygulamaya artık kendi bildiği gibi olmaya ne kadar muktedir olabilirler bilmiyorum ama kolay görünmüyor. Çünkü bu durumda kişi kendi alışkanlıklarını değiştirmeye çalışırken çevresi ile de bir savaşa girmek durumundadır. Bu tür düşüncelerin mutlaka bedeli olacaktır. Kadın da bu bedeli yaşıyor aslında. Ona yüklenen sorumluluklara karşı ben buna mecbur değilim der demez yükleniliyor dört koldan üzerine.

    Bizler çocuklarımıza birçok şeyi anlatmakta eksik kalıyor veya geri duruyoruz. Bunlardan en önemlisi de çocuğun kendini tanıması konusunda da büyük role sahip olan cinsellik konusu. Bazı şeyler ne kadar anlatılmazsa o kadar esrarengiz o kadar araştırılası o kadar tecrübe edilesi görünüyor insanlara ve de çocuklara. Ki çocuklar insanlar arasında en çok merak edendir, en çok soru sorandır. Kitap bu konuda bir eleştiri getiriyor. Aslında çocuklara dayatılan bazı şeyleri yapmamaları, sormamaları konusundaki ısrarlara karşı çocukların bunları bir şekilde deneyimlediklerini ve hiçbir zaman net bir bilgiye ulaşamadıkları ve kimse de onlara doğru veya yanlış bir bilgi vermediği için evlendiklerinde, belli bir yaşa geldiklerinde dahi hala kendilerini tanımadıklarını ve kendilerini tanımadıkları gibi kendilerini karşı tarafa da tanıtamadıklarını söylüyorlar. Kitapta bir kadın yaşadıklarını anlatırken ben kendimi tanımıyorum, neleri sevip neleri sevmediğimi bilmiyorum böyle olunca karşımdakinin benim sevdiğim şeyleri yapmasını ya da beni etkileyecek şeyler yapmasını bile isteyemiyorum çünkü en başta ben bile kendimi tanımıyorum ki diye bir serzenişi vardı. Hayatımızda var olan var olacak bir şeylerin üstünü kapatmaya çalışmak yokmuş gibi davranmak kime ne fayda sağlıyor bilmiyorum ama yine de uzun süre gizlemeye devam edeceğiz diye düşünüyorum.

    Kitapta günümüzde gelenek olarak devam eden sünnet düğünleri eleştiriliyor ve bunun aynısının ya kadınlar için de bir benzerinin yapılması ya da tamamen ortadan kaldırılması isteniyor. Eğer utanılacak bir şey varsa bu herkes için geçerli olmalı , hayır utanılacak değil kutlanacak bir şey varsa bu da yine her iki cins için de geçerli olmalıdır diyor adı olmayan kadın.

    Sonra mesela yaşanmayan şeylerin ne kadar büyük göründüğü ne kadar gözde yükseldiği, yüceldiği anlatılıyor. Oysa gerçek hayatta hiçbir şey o kadar etkili o kadar hisli o kadar duygusal değil kitaplarla, anlatılanlarla, hayallerle yaşayan insanlar gerçek hayattaki deneyimleriyle mutlu olamıyorlar. Genç kız hayalleri suya düşüyor. Oysa ilk evlenen arkadaşlarına evlilik nasıl diye sorduklarında harika bir şey olduğu cevabını alacaklarına emindiler.

    Bir şey ilk defa yaşandığında hep çok daha taze çok daha sıcak çok daha kıpır kıpır eder insanın içini. Ama sonra bu şeyi on kere yüz kere tekrarladığınız zaman artık onun hayatınızda hiçbir önemi olmadığını, sizi yaşamaya bunun bağlamadığını anlarsınız. Ne zamanki hayatınızı varlığına bağladığınız şeye son verirsiniz bence artık bundan sonra hayatınızın asıl anlamını bulmak için yola çıkabilirsiniz.

    Özet olarak burada söylemek istediğim şey çocuklara gerekli olan konularda bilgi verilmesi ve bunların yaşlarına uygun olarak yapılması, sordukları sorulara kendilerinin cevap bulmak zorunda kalmamaları ve böylelikle de yanlış yollara düşmemeleri. Bu en iyi aile içi eğitim ile sağlanabilecektir.

    Normal hayatta eşitlik sağlamak çok zor. Ancak bunu kendi kurallarımızla kendi koyduğumuz sınırlamalarla da artırıyoruz. İş hayatında da kadın ve erkek bir arada, esit sartlarla çalışamıyorlar. Kuralları erkeklerin koyduğu kurumları erkeklerin kurduğu yerlerde kadınların tutunmaları ve kadınların erkeklerle eşit şartlarda çalışmaları da yine pek mümkün olmuyor. Ya aldıkları maaş hakettikleri olmuyor, daha aşağı bir yere çekiliyorlar ya yaptıkları görevlerle hak ettikleri yere gelemiyorlar ya da yükselmelerinin yolu kendilerinden vazgeçmeleri, kendilerini bir kadın olarak kullanmalarına bağlanıyor kitapta.

    Evlenmek yalnızca maddi bir temas olarak gösteriliyor. Bana kalırsa insanların gönülleri arasına kurulan bir köprüdür evlilik. Kişilerin birbirleri için bir şeyler yapması ve bunu yaparken hiçbir çıkar gözetmemesidir. İnsanlar yalnız yaşamazlar hani sosyal hayvan diyorlar. İşte öyle bu sosyalliğin kurulmaya çalışıldığı en doğal en çıkarsız ortamlar da bence aile ortamları. Evet aile olmanın olumsuz yanları olmuş, evlilik güzel amaçlarla hedeflenmiş ama kötü sonuçlanmış olabilir ama bu evliliğe bir kurum olarak hakareti haklı çıkarmaz. Bu hayata dayanmak, bu hayatı yaşanılabilir kılmak için bir yoldur evlilik. Tek yol değildir. Bahsetmek istediğimiz mecburi ya da tek yol olmayan bu evliliğin doğru şekilde kurulmasının hayatı güzelleştirdiği. Oysa kitap sanki distopik bir dünya sunuyor bize. Bizde aile dendiği zaman akla kötü şeyler gelmez. Manası maddi değil manevidir. Oysa burada evlilik maddi bir temasın meşrulaştırılması rolünü üstlenmiş. Ve bu yine de kişilerin alanlarını daraltmamış.

    Evlilik bireyleri korur ama en çok da çocukları korur. Çocukla beraber kadını korur. Kadınla beraber erkeği korur. Kitapta mağdur olan ne çok kadın vardı. Aldırılan bebekler... Kıyılan canlar..

    Biz kadın hakları denildiği zaman bunun kadını erkeği olmaz insan hakları demeliyiz diyoruz. Oysa kitapta bunu pek göremiyoruz yani yazarın özellikle yaptığı bir şey mi bilmiyorum ama kadın üste çıkarılmaya çalışırken erkekler hep geri plana atılıyor. Sonuç olarak onların ne hissettiği pek de önemsenmiyor. Hep kötü olarak gösteriliyor. Kimi güçsüz, kimi umursamaz, kimi işe yaramaz, Yalnızca kadına odaklanmış bir kitap var ve bu aslında kadını daha değerli görmekten çok birini üste çıkarırken diğerini aşağı itmekle alakalı bir durum ve baktığımız zaman eğer ki böyle bir duruma sebep olacaksak bu defa da erkek hakları diye bir şey çıkarıp bunu konuşmamız lazım yani terazinin kefesi asla düz olamıyor ikisi birbiriyle barış içinde uyum içinde ve eşit bir şekilde yan yana duramıyor. Eğer ki kadını savunuyorsanız erkeği alçaltmak yok erkekle ilgili bir şey yazıyorsanız kadını küçültmek zorundayız sanki. Hatta kitapta şöyle bir şey var ki kadını yüceltmeye çalışırken kadın yaptığı işlerde kadınlığı ile ön plana çıkıyor ilişkilerinde kadınlığını kullanıyor kadını bir birey olarak görmek için bir yanda çaba varken diğer yanda kadın sadece cinselliği ile ön planda gösteriliyor. Kadının özgür olması istediği gibi yaşaması bunlar yalnızca ilişkisel manada şeyler olarak gösterilmiş ve çok dar bir alanda kalmış yani kadınlar araba kullanmak isteyebilir, kitap okumak isteyebilir belki çiçekler ekmek belki anne olmak isteyebilir, iş insanı, bilim insanı olmak isteyebilir, müzisyen ya da tamirci olmak isteyebilir. Kadına davranış özgürlüğü vermek sanıyorum ki cinsel özgürlük vermekten çok daha değerlidir. Kadınlar birçok şey isteyebilir ama bunları yalnızca kadınlık üzerinden ve bunu erkeği ezerek erkeğin duygularını hiçe sayarak yaptığınızda yine bir yan eksik kalır.

    Kitabı fazlaca eleştirerek birçok yerinden memnun olmayarak okudum. Çünkü nasıl ki bir dönemler yanlış batılılaşmayı yaşamışız görmüşüz burada da ben yanlış bir feminist hareket yanlış bir kadın yüceltilmesi görüyorum. Bu kitabı okuyup simdi babam abim düşünsün biraz da onlara göstereceğim diyen insanlar gördüm. Bizler birlikte olmak mı istiyoruz birbirimizi kırıp geçirmek mi ? Erkek düşmanlığı yapmak icin bu kitaplara gerek yok diye düşünüyorum ve sanmıyorum kadınlara yapılan ayrımların kitaplardan öğrenildiğini.

    Kadının özgürlüğü evliyken bir başkasının kocasına aşık olması ile ölçülemez diye düşünüyorum kadının özgürlüğü her gün bir başka insanla bir ilişkide bulunabilmesi ile ölçülemez diye düşünüyorum bizim şimdi burada ihtiyaç duyduğumuz özgürlüğün bu kitapta anlatıldığı gibi bir özgürlük olmadığını düşünüyorum. Ayrıca kitaptan aldığım beğendiğim sonunda memnun kaldığım kısım şuydu; bir insanın tek başına da var olabilmesi isminin başına şunun karısı şunun kızı getirilmeden de yalnızca kendi adının kullanılması. Mademki bizler birer bireyiz kendi isimlerimizle kendi ayaklarımız üzerinde durabiliriz bunu da yine yalnızca kendimiz yapabiliriz. Ve bunu yapmak için sadece zeka sadece çalışma sadece emek yetecektir. Ne zamanki kişiler birbirlerini özgür bırakırlar kişiler birbirlerine güven duyarlar kişiler kendilerine güvenirler herkes olmak istediği yerde olmak için çaba gösterir birbirine saygı gösterir ne zaman ki birbirimizi bir insan olarak sevmeyi öğreniriz sevmenin yanına saygı eklemeyi öğreniriz o zaman bence kadın hakları erkek hakları çocuk hakları hayvan hakları gibi ayrımlara gerek olmaz. Bugün kadın haklarını savunurken erkeklere karşı tavır almanın ne erkeklere ne kadınlara ne de insanlığa bir faydası olduğunu düşünüyorum. Eğer ki bu dünyada kadın erkek hep birlikte yaşıyorsa buradan bir ayrılık bir eşitsizlik değil bir birlik kurmalı. Hepimiz insan olduğumuzun farkına varmalıyız ve bolca sevmeliyiz bence.

    Hırslarından arınan ve yüreğinde sevgi taşıyan insanların artması dileğiyle..
  • İnsanın hep yaptığı ve daima da yapacağı, -hatta şimdi bu­günün maddeci insanı ve öteki hayata inanmayan mantıkçı fi­lozofları bile yapmaktadır- işlerden biri, örneklikleri, güzellik­leri ve olması gerektiği halde olmayan dünyayı yaratmaktır.



    Tasavvuru ve tahayyülü dahi mevcut değilken bunu nasıl ya­pacaktır? İnsanın bu âlemde hissettiği yoksunluğu gidermeye yönelik çabalarından biri efsane üretmektir. Efsaneler iki çe­şittir. Kimi efsanelerde tarihte yaşamış olan gerçek bir şahsi­yet bulunmaktadır. Bu tür efsanelerde kahraman, tarihte bel­li bir süre yaşamış kişidir, -otuz yıl, elli yıl, altmış yıl yaşamış­tır- fetihler yapmış, zaferler kazanmış, sonra hastalanmış, öl­müş ya da öldürülmüştür.

     

    Daha sonra insan bu şahsı alıp, mâveraî bir şahsiyete dönüştürmüştür; bu, olması gereken, ama gerçekte olmayan, insanın olmasını istediği halde hiçbir za­man olmayacak bir şahsiyettir. Binaenaleyh, sıradan tarihî kahraman alınmakta, daha sonra o, zihinlerde büyük bir efsa­nevi kahramana dönüştürülmektedir. Bu kahraman, artık var olan değil, olması gereken bir kişidir.

    Bunun örneklerden biri Ebu Müslim’dir. Ebu Müslim, Ho­rasan’da kabadayılık yapan bir köleydi. Bir oraya bir buraya gider, karnını doyurmak ve güce ulaşmak için fırsat kollardı. Onun için kime bağlı olunacağının hiçbir önemi yoktu. -Bu, güçlü bir İranlı da olabilirdi, Arap da olabilirdi, İslam olabilir­di, Şia olabilirdi, kısaca her şey ve herkes olabilirdi, onun açı­sından bunların hiçbirinin farkı yoktu.- O, güç peşinde,mace­racı bir insandı, liyakatliydi de. Güçlü bir askeri kabiliyete ve komutanlık liyakatine sahipti. Abbasî hareketi gelişmiş, Benî Ümeyye saltanatı zayıflamıştı. O gün artık rüzgarın Abbasîler’den yana estiği malumdu ve gelecek yıllarda iktidarın Abbasi’lerin eline geçeceği kesindi. Ebu Müslim, hükümette olması­na rağmen oldukça zayıflamış Ümeyye oğullarına karşı, gittik­çe güçlenen Abbasîlerin yanında yer aldı. Onlara sayısız hiz­metlerde bulunuyor, güç ve makam elde etmek için sayısız ci­nayetler işliyordu. Nitekim bazı makamlara da ulaştı. Abbasi­ler, onu işlerine yaradığı sürece yanlarında tuttular; fakat [ken­disiyle çıkar ilişkilerinin bittiği] bir gün Ebu Müslim, ücretini al­mak isteyince, halifenin bir el işaretiyle perdenin arkasından çıkan askerler onu öldürdüler, böylece mesele bitmiş oldu.

     

    Ebu Müslim işte böyle bir adamdı.Ancak daha sonraları gittiğimiz kütüphanelerde, kahvehanelerde ve işittiğimiz kıssa­ların İçinde Öyle bir Ebu Müslim’le karşılaşıyoruz ki onun -bu işleri yapan ve sonra da bu şekilde öldürülen- Ebu Müslim Horasanî ile bir benzerliği bulunmadığı gibi, tarih boyunca yaşa­mış diğer büyük insanlar ile de bir benzerliği bulunmamakta­dır. Bir kere bu Ebu Müslim asla ölmez, canlıdır, ölümsüzdür. İkinci olarak Ebu Müslim, asla yenilmez; üçüncü olarak tekrar zuhur edip işine devam edecektir. O her yerdedir, hem Türki­ye’de, hem İran’da kısaca her yerde ve her şehirdedir. Sonra onun hem çok büyük bir bilge, hem yüce bir ahlak sahibi, hem çok büyük bir güç sahibi olduğunu görüyoruz. Öyle ki bunun artık tarihteki gerçek Ebu Müslim ile hiçbir benzerliği bulunmamaktadır.

     

    Diğer bir örnek de İskender’dir. Pur-Davud1 ona sitem et­miş ve ömrünün sonuna dek şöyle feryat etmişti: “Neden bu melunu o kadar büyüttüler, o kadar kutsallaştırıp yücelttiler.”

     

    İskender Yunanlı bir gençti. İran’a saldırmış, İran hüküme­tini devirmiş, Cemşîd’in tahtını ateşe vermiş ve Hahamenişlerin2 tüm görkemini yok etmiştir. Kendisi ve halefleri uzun müddet boyunca İran’da hükümetlerini sürdürdü ve İran mil­letinin güçlü ve görkemli medeniyetini Yunan ordusunun ayakları altına serdi. Binaenaleyh onun İran’da tarihin en menfur adamı olarak anılması ve kendisinden iblis ve melun diye bahsedilmesi gerekiyordu. Ondan melun – bunu ben söy­lüyorum – diye söz etmeseler de her halükârda o, batıdan İran’a saldırmış, Dârâ’yı3 yok etmiş ve Hahamenişleri orta­dan kaldırmış bir askerdi. Önce kendisi, daha sonra da halef­leri İran’da bir müddet saltanat sürmüş ardından da yenilip gitmişlerdir.

     

    Evet, İskender de tarihte var olan diğer kahramanlar gibi bir kahramandı. Fakat efsanelerdeki İskender böyle değildir. Tüm hüneri yakmak, yıkmak ve öldürmek olan bu Yunanlı sapkın ve zayıf gençten, ölümsüz, yenilmez ve insanlığın kur­tuluşu için daha çocukken kılıcını kuşanmış muvahhid bir şah­siyet yarattılar. O, Şiîlerin yazdığı İskendernamelerde4 Ali sevgisiyle dolu biridir ve Süleyman’ın sarayına gidip orada Sü­leyman’a ve Süleyman’ın sarayındakilere Ali sevgisinden bah­setmiştir. Tüm erdemlere sahiptir. Peki hangi erdemlere? İnsanlann sahip olduğu erdemlere değil, insanların sahip olmaları gereken ancak sahip olmadıkları ve asla da sahip olmayacakları erdemlere! O asla ölmez, asla yenilmez, ona kılıç işle­mez, onda hiçbir ruhî ve ahlakî kusur yoktur. Onun misyonu sadece ve sadece insanın kurtuluşudur. O, bu yüzden İran’a saldırmıştır. Tek hedefi insanlığın kurtuluşa ermesi ve tevhid düşüncesinin dünyadaki tüm kalplere girmesidir. Mevcut İs­kender’den işte böyle bir yan tanrı ve büyük bir hayalî kahra­man yaratmışlardır.

     

    Diğer bir mitoloji ya da efsane çeşidi daha vardır ki bunun gerçekle hiçbir alakası yoktur. Bu tür mitolojilerde geçen olay­lar da kişiler de dünyada hiçbir zaman var olmamışlardır. On­lar tümüyle hayal ürünüdür ve gerçek değildir. Onlar tanrıça­lar ve yarı tannlardır. Yarı tanrı nasıl yaratılıyor? Mesela insan­da varolan hislerden biri de aşktır. Bir ferdi ya da topluluğu tutkuyla, katıksız ve çıkarsız olarak sevmektir. Bu insanî İhti­yaçta hiçbir çıkar güdülmemeli, onda bencillik, çıkarcılık gibi kirler yer almamalıdır. Ancak insan tüm aşklara bir şeylerin bulaştığını, içine he­veslerin karıştığını, kişisel çıkarların ve bencilliğin bulaştığını ya da içinde zaaflar banndırdığını ve çabucak tükendiğini gö­rünce, bu İhtiyacını giderememektedir. İnsanın mutlak, temiz ve kutsal bir aşka ihtiyacı vardır ve böyle bir aşk ise yeryüzün­de yaşayan, nefes alan ve diğer binlerce tutkuya sahip olan in­sanın kalbinde oluşamaz ve devam edemez. O halde ne yap­malı? Bu ihtiyacı nasıl gidermeli? Elbette ki aşk tanrıları yara­tarak. Bir duygu ve bir düşünce şahsiyet kazanıyor, dış dünya­da tecessüm ediyor ve bir puta, bir tanrıçaya ve bir hayali za­ta dönüşüyor. İnsanı, tarih boyunca kendi toplumunda ya da kendi döne­minde mutlak derecesinde fedakârlığa sahip bir insan görme­ye muhtaçtır. Yani başkalarının menfaati söz konusu olduğun­da, onun toplumuna, halkına, insanlığa olan aşkı ve sevgisi ön plana çıkar. Artık onun için kendisi yoktur, tüm istekleri ortadan kalkar, kişisel çıkarlarını ve beklentilerini unutur ve di­ğerlerinin menfaati için kendisini kolayca feda eder.

     

    İnsan ta­rihe bakıyor, yeryüzünde yaşayan insanları gözden geçiriyor ve bu dünyada yaşayan insanın böyle bir duyguya ve böyle bir güce sahip olamayacağını görüyor. Hatta, bu dünyada feda­kârlık yapan ve toplum için kendisini feda etmeye hazır bulu­nan İnsanları gördüğü zaman bile şöyle düşünüyor: Onun bu fedakârlığına bencillik ya da şöhret arzusu karışmıştır. Çektiği kılıcın yüzde sekseni başkalannın menfaati içinse de mutlaka yüzde yirmisi gösteriş içindir. Hatta canını ortaya koyma du­rumlarında bile bazen bütünüyle bencillik göze çarpmaktadır. Gerçek insanın en pâk ölümlerinde bile bazen bencilliğin ve gösterişin lekesi açıkça görülebilmektedir.

     

    Mevlana Mesnevî’de büyük bir mücahitten bahsediyor ve diyor ki o kılıçlar çekti, cihatlar etti. Sıcak ve kanlı savaşlar­dan muzaffer olarak döndü. O ömrünün sonlarına doğru otur­du, kılıç çekip kinle ve kudretle kılıç vurmanın kendisine zevk verdiğini düşündü. Kişisel ve bireysel tutkularından biri -bu, kendini göstermek biçiminde olabilir ya da “ben büyüğüm ve ben bir kahramanım” şeklinde gösteriş yapmak biçiminde olabilir- onun bu cesaretinde hatta fedakârlığında etkili olu­yordu. Bunun üzerine adam bir köşeye çekilir ve ibadetle meşgul olur. (Ben onun yaptığı bu işi savunmak istemiyorum, bu örneği başka bir mesele için veriyorum.) Ağır ve zor oruç­lar tutar, çokça namaz kılar, zorlu zikirlere ve riyazetlere yö­nelir. Riyazet halindeyken bir gün savaş davullarının seslerini ve kahramanların cihada çağıran haykmşlannı duyar. Sokak­lardan silahlann, atların ve savaş borazanlarının keskin sesle­ri gelmektedir. Savaş sahnesinin kurulmakta olduğu ve ciha­dın başlayacağı açıktır. Bir ömür boyu savaşmış ve cihat etmiş bu adamy birden irkilip dışarı çıkar. Savaş sesleri ve savaşın is­minin geçmesi onu tahrik eder ve riyazet için inzivada bulunduğu yerden onu dışarı çıkarır. Sonra birden kendine gelir ve der ki: “İşte bu benliktir, bu feda olmak ve cihat ismiyle be­ni aldatmak isteyen “kendi” bencilliğimdir. Niçin? Niçin sen, kendin? Şimdi “kalk savaşa git, İnancın ve dinin uğrunda ken­dini feda et” diyen sen, o zaman cihada çağırdıklarında beni inzivaya yönlendirmemiş miydin? “Bu kez kal, yeteri kadar savaştın artık görevini tamamladın, insan daha ne kadar sava­şır ki…” dememiş miydin? O halde neden şimdi beni savaşa sürükiüyorsun. Sen, aynı sensin, sen aynı adamsın. Sen beni savaşta tehlikesi daha az olan yerlere götürmüyor muydun? Tehlikeli ve ölümün kaçınılmaz olduğu yerlerden beni uzaklaş­tırmıyor muydun? Peki neden şimdi ısrarla beni savaşmaya çağınyorsun?

     

    Neden olduğunu biliyorum. Çünkü sen kendindeki “ben­cilliği” öldürmeğe karar vermişsin, (Yani “Benliği, yani “nefs”i öldürmeğe) bunun başka bir çaresi yok diyorsun. Eğer beni öldürmek istiyorsan neden kimsenin bilmediği ve görme­diği bu ıssız inziva köşesinde beni böylesine boğuyorsun? Bu­rada öleceğime beni o cephede öldür kî benim öldürüldüğü­mü ve feda olduğumu görsünler. Böylece en azından bir mücahit olarak tanınayım. Beni neden bu köşede yavaş yavaş öl­dürüyor ve boğuyorsun? Bu durumda hiç kimse beni anlama­yacak ve yaptığım bu fedakârlığı bilemeyecek!

     

    Bir Müslüman, Ebu Cehil’in göğsüne oturunca o şöyle de­di: “Boğazımın şuradan aşağısını kes.” Müslüman: “Aşağıdan ya da yukandan kesilmesinin ne farkı var?” deyince o şöyle dedi: “Başımı mızrağa takınca herkesten yukarıda dursun ve herkes, bu başın Ebu Cehil’e ait olduğunu anlasın.” Bu duygu az ya da çok herkeste vardır. Fakat bazen o kadar zarif bir gü­ce sahiptir ve o kadar latif perdelere, tevillere ve yorumlara sahiptir ki insanın kendisi bile bunu anlayamamaktadır.

     

    Benim hocalarımdan biri diyordu ki, bir topluluğa girip yer olmadığı halde yukanlarda bir yerlere oturmak isteyen bir ki­şi, kendisine zorla yer açmaya çalışır. Görenler, onun ne ka­dar bencil biri olduğunu düşünür. Bazılanna İse yukarıya bu­yurun diye ne kadar ısrar etseler de: “Hayır biz yere, ayakka­bılarımızın üstüne oturduk” derler. İkinci defa davet edildikle­rinde ise: “Teşekkür ederiz, burası çok rahat.” derler. İnsan­lar, onlar hakkında ne kadar mütevazı insanlar diye düşünür­ler. Halbuki hakkında böyle düşünülen insan, diğerlerinden daha bencil olabilir. Yukarıda oturmak isteyen kişinin az bir bencilliği vardır ve: “Benim yerim orası ben de oraya gitmek istiyorum, herkes benim yukarıda oturmaya layık olduğunu anlasın” der. Ancak aşağıda oturmak isteyen ise demek isti­yor ki: “Benim yerim de orasıdır. Beni, siz oraya davet edi­yorsunuz. Demek benim yerimin yukansı olduğunu anladınız. Bu durumda benim bencilliğimin derecesi de en az onlarınki kadardır. Ancak ben şunu göstermiş oluyorum: Ben o kadar iyi biriyim ki gördüğünüz gibi aslında yerim yukarıda olması­na rağmen, ben aşağıda oturuyorum. İşte bu benim onlara göre sahip olduğum izafi bencilliktir.”

     

    Ruhsal meseleler bazen öyle bir şekilde tecelli eder ki onu dikkatli bir şekilde analiz edip yorumladığınızda, onun yüzün­deki perdeyi kaldırdığınızda zahiren güzel görüntüsünün altın­dan “kişiliğinin”, “nefsinin” ve “çıkarlarının” mutlak hakikati ortaya çıkar.

     

    Ancak insan, sevebileceği, kendisine dayanabileceği, hat­ta tapınabileceği bir ruhunun olmasını ister. Ama o ruh, mut­lak derecede yüce bir fedakârlığa sahip olmalıdır. Yani onda hiçbir şekilde bencilliğin, kişisel çıkarcılığın, hatta -gerçekten kendini feda edecek bile olsa- “ben kendimi feda edebilecek bir adamım” gibisinden yapacağı gösterişin lekeleri bulunma­malıdır. Böyle bir şey mümkün değildir. Kesinlikle mümkün değildir. Ama ona ihtiyacımız var ve yaratıyoruz. Neyi? Pro-mete’yi- Promete’yi yaratıyoruz. Promete, dünyadaki en meş­hur yan tanrılardan biridir. Onu Atinalılar ve Yunanlılar yarat­tılar; fakat daha sonra Roma’ya oradan da tüm dünyaya git­ti. Promete tannlar alemindeki Yunan tanrılarından biridir ve her şeyle dopdoludur. (Güzelliğe, güce, iyiliğe, sevimliliğe, tanrıların sahip olduğu mutluluğa, hayata, her şeye sahiptir; hiçbir şeye ve hiç kimseye ihtiyacı yoktur.) Ancak o, heyecan verici bir eyleme kalkışıyor. Yani kendisine, makamına, diğer tanrılara ve içinde mutlulukla yaşadığı dünyaya karşı, insan için kıyam ediyor, gelip tanrılar âleminden ateşi çalarak, bunu yeryüzünde soğukta ve karanlıkta yaşayan, ateşe muhtaç olan ve bu ihtiyacını gideremeyen insana veriyor.

     

    İnsan, aldığı bu ateşle ısınıyor, sonra yemek pişiriyor, dün­yası aydınlanıyor, karanlıktan ve soğuktan ıstırap çeken insa­na ışık ve sıcaklık bahşediyor. Ateşe sahip olmayan insanlığa ateş vermekten daha büyük bir hizmet olabilir mi? Promete işte bunu yapıyor ve diğer tanrıları öfkelendiriyor. {Promete, bu akıbeti önceden göze almıştı.) Onlar Promete’yi yakalayıp zincire vuruyorlar ve onu Kafkas dağlarındaki buzdan bir te­peye hapsediyorlar. Sonra büyük ve keskin bir gagaya sahip korkunç bir akbabayı, gagasıyla o karanlık, soğuk ve ıssız tepede zincirlere vurulmuş Promete’nin ciğerlerini lime lime ederek yemesi için görevlendiriyorlar. Sonra ciğerleri yenmiş olan Promete, bu daimi azaba tahammül ediyor. Bu akbaba gökyüzüne biraz yükseldiğinde onun ciğerlerinin tekrar oluş­tuğunu görüyor ve ikinci defa onun ciğerlerini yiyor. Ateşi İlahların -kendisi de onlardan biridir- iradesine rağmen onlar­dan alıp büyük bir fedakarlık yaparak insanlara verdiği gün­den beri Promete, Kafkas dağlarında sadece o akbaba ile bir­liktedir.

     

    Promete zincire vurulmuştur, akbaba daima gelip onun ciğerini yemekte, yenen ciğerler tekrar oluşmaktadır. Bu, Promete’nin daimî kaderidir. Şimdi bile durum böyle.. (Kafkaslara gidenler, bunu kesinlikle gördüler.) Bu kimdir? Böyle bir adam var mıydı? Böyle bir tanrı mevcut muydu? Böylesine bir dünya var mıydı? Bu âlemde böyle bir şeyin ol­duğunu kabul edecek hiç kimse kesinlikle yoktur. O halde ne oldu da böyle bir Promete yaratıldı? İnsanın Promete’ye ihti­yacı vardı; ancak Promete mevcut değildi. Bu derecede bir fe­dakârlık numunesine insanın ihtiyacı vardı ancak tarihte ve kendi zamanında böyle bir insan bulamamıştı. Mutlak mutlu­luk içerisinde, tanrısal mutluluk içerisinde, tanrılar âlemi içeri­sinde -tüm maddî ve manevî nimetlerin, güzelliklerin bulundu­ğu ve tüm ihtiyaçların giderildiği bir âlemdi- yaşayan birinin, kendisiyle farklı cinsten bir varlık olan insan için kendisini böyle bir azaba duçar etmesi, kendini tanrılar âleminden ve tanrılık* makamından mahrum bırakması ve Kafkas dağında korkunç bir akbabadan daimi olarak işkence görmeyi göze al­ması ve bundan hiç pişman olmaması mümkün değildir!

     

    Promete için yazılan pek çok destan vardır, hatta bugün bi­le yazılmaktadır. ‘”Zincire Vurulmuş Promete” destanı ise And-re Gide5 tarafından yazılmış en son destandır.

     

    Promete destanının bulunmasına rağmen “Zincire Vurulmuş Promete “yi yazdı ve hâlâ Promete tiyatrosu sahnelenmektedir. Neden? Çünkü insan Promete’ye ve bir Promete’nin varlığına (Böylesine bir duyarlılığa ve böylesine büyük bir fedakarlığa sa­hip birinin olmasına) muhtaçtır. Ancak bu, mevcut değildir. Kendisini hastalıklar tehdit ettiği halde, ölüm kendisini kusurlu kıldığı halde ve zaaflar, kendisini yok ettiği halde, insan yine de güzelliğe ihtiyaç duyuyor. Fakat tüm güzellikler nispîdir, tüm güzellikler nakıstır, tüm güzellikler, geçicidir, yapaydır. Buna rağmen o, mutlak güzelliğin peşindedir; ama bu, yoktur. Bu­nun için insan, – bütün güzellikleri kendinde toplayan, zaaflar­dan, kusurlardan ve zamanın etkilerinden uzak olan, mutlak güzelliğe sahip olan- Venüs’ü yaratıyor. Neden? Çünkü aldatı­cı da olsa insanın büyüklüğe ve yüceliğe ihtiyacı var. (Pek çok ihtiyacımızı ruhsal bir aldatma ile gideren, mesela çirkinliğimi­zi telafi eden bizler değil miyiz?) Tüm büyüklükler nispîdir. Da­ha büyük var; ama en büyük yok. Büyüklüğe, ruhî yüceliğe ya da mutlak fikre sahip olan, ebedî olan, kusur taşımayan ve bünyesinde hiçbir sapkınlığı barındırmayan bir İnsan yok; ama, o bunu yaratıyor. İnsanın zamanla, mekanla, bencillikle, çirkinlikle ve bozulmayla sınırlandınlamayacak bir tarihe ihtiya­cı vardır. Fakat gerek insanlık tarihi, gerek tüm kavimlerin ve milletlerin tarihi ve gerekse tüm kahramanların tarihi, kusurlu, münharif ve nispîdir. Bir yanında güzellikler, iyilikler, aşkınlıklar ve kutsallıklar bulunuyorsa da diğer yanında da kötülükler, zaaflar ve yenilgiler mevcuttur. -Tarihin tüm kahramanları ye­nilgiye uğruyorlar, ölüyorlar ve zaaf taşıyorlar- Tarih, kişisel is­tekleriyle, kişisel zaaflanyla, kendi zamanlarıyla, mekanlarıyla ve muhitîeriyle sınırlanmış olan gerçek İnsanların hayatlarının bütünüdür. Ancak insanın olması gerektiği halde olmayan bu tarihe ihtiyacı vardır.

     

    Efsaneler, olması gerektiği halde var olmayan tarihten ibarettir.Binaenaleyh, efsane yaratmak insanî bir ihtiyaçtır. Çün­kü gerçek tarih -gerçekliği olan ve gerçekleşmiş olan tarih-onu tatmin etmemektedir. Bu sebeple o efsanelerin yalan ol­duğunu bildiği halde efsane yazıyor. Mesela Arya ırkının kah­ramanı olacak bir kahraman istiyorum. Kime baksam görüyo­rum ki ya kusurlu, ya bir savaşta yenilgiye uğramış ya da za­afa sahip olduğu için yok olmuştur. Bu yüzden Sîstanlı bir pehlivan buluyorum ve onu Rüstem yapıyorum, onun üç ya­şında savaşa gittiğini söylüyorum, hiçbir zaman yenilmeyen Rüstem’i yenilgiye uğratmaya mecbur kalsam bile kendi baba­sı tarafından yenilgiye uğratıyorum ki her halükârda o büyük bir imtiyaza sahip olsun. O, asla başkası tarafından yenilgiye uğratılmamalıdır. O Sîmurg’la ve diğer kuşlarla yaşayan, on­larla irtibatı olan biridir. O, oklar ve mızraklarla dolu olan çu­kura düşse bile atı ile o kuyuda ilerleyebilen ve asla zaafa düş­meyen ölümsüz bir İnsandır. Rüstem, şimdi bir köyde yaşıyor ve çiftçilikle uğraşıyor. Çünkü bu kahraman ölümsüz olmalı, bu kahraman -bu insan- ölmesi için atıldığı çukurda sağ kal­malı ve ölümsüz olmalı, hiçbir savaşta yenilgiye uğramamah ve asla zaaf göstermemeli. Hatta Rüstem, Turana -Efrasi-yaban diyarına- gittiğinde orada Tehmineye aşık oluyor ve sonra destanda Tehmine’nin, Rüstem’in olduğunu görüyoruz. Burada insan birden kahramanının bir fesada duçar olduğu­nu, bir hataya düştüğünü ve şer’î olmayan bir aşka yöneldiği­ni görüyor. Bu şehvet düşkünlüğü, bizim yüce kahramanımı­za bir leke düşürüyor. Peki ne yapmalıyız? Aynı gece Firdevsî, mubedin [Zerdüşt din adamı] yanına gidiyor, o da gelip, Rüstem’in oğlu gayri meşru olmasın ve Rüstem’in hayatı, hi­kayenin aslı böyle olmakla birlikte o kara lekeyle kirlenmesin diye Tehmine’yİ Rüstem ile evlendiriyor. Neresinde kusur var­sa efsane bunu düzeltiyor, kahramanın öldüğü yerde efsane onu ebedîleştiriyor, bir zaafa veya kötülüğe düştüğünde efsa­ne onu temizliyor. Sonra insan efsane adına bir tarih yazıyor. olması gereken, olmayan ve olması mümkün olmayan bir ta­rihtir bu. Onun içinde öyle olaylar, öyle ilişkiler ve öyle duy­gular vardır, ki, bunlann olması gerekir; ama böyle bir şey yok­tur ve asla da olmayacaktır.

     

    Bu tür ilişkilerin ve duyguların, insanın en eski macerala­rında da var olduğunu, -aslında efsaneler ilkel insana aittir-bugün de var olmaya devam ettiğini görüyoruz.Christian’ın aşkına şimdi baktığımızda yeryüzünde böyle bir aşkın var ol­masının mümkün olmadığını görüyoruz. İtalya’da küçük bir şehir olan Verona’da bir mezar vardır. Bu mezarı bugünün da­hi pek çok aydın, gençler, yazarlar, şairler, sanatkârlar, hatta yaşlılar büyük bir arzuyla, aşkla ve neredeyse hayret verici di­nî bir hürmetle dolduruyorlar. Bu mezar -mabet- onlar için kutsalmış! Orada iki tane kabir yan yana bulunuyor. O iki mezar kimlere ait? Romeo ve Juliet’e. Romeo ve Juliet kim? Aslında hiç kimse ve hiçbir şey. O eskilere ait bir masal idi. Sonraları Shakspeare adında bir yazar, bu hikayeyi tiyatro şekline dönüştürdü. -Tıpkı Leyla ile Mecnun gibi.- Aslında gerçekte varlıkları yoktu; ama burada kabirleri var! Bu iki ki­şinin kabrini, bir yazar evinde yarattı. Bu iki kişi Romeo ve Ju-liet’tir. Onlar aslında yoktular ve hiçbir zaman da yaşamadılar. Yazarın kendisi bile onların olmadıklarını söylemektedir6 Ya­ni böylesine bir duyguya ve böylesine bir temizliğe o kadar ih­tiyaç vardı ki, bizzat hikayede şöyle deniyor: “Romeo ve Juli­et birbirlerine kavuşamayacaklarını anlayınca birbirinin kuca­ğında ölebilmek için her ikisi de intihar ettiler.” Onlar kitapta öldüler; ama şimdi kabirleri var. Bu hadise bir efsane de de­ğildir. Bunun hikayesi on yedinci yüzyılda ortaya çıktı. On do­kuzuncu yüzyılda ise onlar için kabir yaptılar

     

    Bu kabri yapanlar da oraya ziyaret için gelenler de bunun içinde kimsenin yatmadığını biliyor. Pak duygulara, âdeta münezzeh olma de­recesindeki insanî ilişkilere duyulan ihtiyaç o kadar fazladır. Psikolojide şöyle deniliyor; “İhtiyaç bazen öylesine şiddetli oluyor ki haricî bir gerçeklik kazanıyor” Bu da haricî bir ger­çeklik kazanmaya ilişkin bir örnektir. Bu hârici gerçekliğin bir yalandan ibaret olduğunu bilenler bile, böyle bir yere, böyle insanlara ve böyle bir hikayeye olan ihtiyaçlarından dolayı bu hikayeyi yazmaktadırlar. Bunun yalan olduğunu, aldatma ol­duğunu herkes bilir; ancak o yalana dahi ihtiyacımız var. Pro-mete’nin büyüklüğüne, fedakârlığına -biliyoruz ki Promete yok ve onu biz yarattık- ihtiyaç duyuyoruz. (Promete’yi, Andre Gide yarattı ve tüm Avrupalılar da ondan tercüme ettiler. Fakat tiyatrolarda daima onu görüyoruz.)

     

    Binaenaleyh insan, Promete’ye sahip olmaya muhtaçtır; ama Promete yoktur. Onu yaratıyor ve elimizle yarattığımıza tapıyoruz. Onu seviyoruz. Bunun bizde bazı duyguların ortaya çıkmasına sebep olduğunu ve daimi susuzluğumuzu bir ölçüde giderdiğini düşünüyoruz. Bu açıdan bakıldığında tarih boyunca efsanelerin tarihle beraber olduğu, insanla beraber olduğu gö­rülür. Belli bir ismi olan, sıradan bir seçkinliğe sahip, normal birini alıyor ve onu hayalindeki -muhtaç olduğu, olması gere­ken- insana dönüştürüyor. Bunun dış gerçeklikte mevcut olma­dığını bilmesine rağmen efsane üretiyor. Efsaneler, her duygu­nun, her kutsallığın ve her maddî ve manevî güzelliğin yüce nu­munesinin bir bütünüdür. Öyleyse insan, numuneler yaratıyor. Ancak olanı değil, olması gerekeni yaratıyor. Büyüklüğün en yüce numunesi, Çin’de ve Japonya’da tanrı “Rama” ve “Futuşi Şi” şeklinde, Roma’da ve Yunanda ise tann “Zeus” ve [Mı­sır’da] “Osiris” şeklinde ortaya konuyor.

     

    İnsan, konuşurken ağzından mutlak güzelliğe sahip keli­meler dökülen birini görmek istiyor. Bunlar, günlük hayatta kullanılan sıradan kelimeler olmamalı. Aksine güzel, aşkın ve kutsal olmalı. Böyle bir insan yok. Zira konuşan herkes, sıra­dan meseleleri ifade etmek için söz söylemektedir. Eğer buna bir güzellik veriyorsa bu, sıradan bir güzelliktir, bir benzetme­dir, bîr kinayedir ya da içinde hakikat olmayan bir sözdür ve bu yalanla, çıkarla ve gösteriş ile beraberdir. İçi doğrulukla do­lu, dışıysa söz güzellikleriyle dolu olan bir söz yoktur. Bunun için söz ustası, “Demosthenes”i7 yaratıyoruz. Sözün sembo­lü olan “Tîr’i yaratıyoruz. Bu derecede büyük bir fedakârlık yok, onun için de Promete’yi yaratıyoruz. İçinde hiçbir kötü­lüğün ve zaafın bulunmadığı İnsana duyulan aşk, başkalarına duyulan muhabbet yok. İnsan için fedakarlık yapan tannları yaratıyoruz, hiç yenilmeyen ve hiçbir yerde zaaf göstermeyen kahramanlar yaratıyoruz. Çünkü bizim tüm kahramanlanmız yenilgiye uğruyorlar, tüm kahramanlarımızın cesareti ve gücü belli durumlarla ‘sınırlıdır ve bunlar geçtiğinde her şey bitiyor. Kahramanlık da bitiyor. Tüm kahramanların yaptığı savaşlar, kahramanlıkların tümü; güzelliğin, paklığın ve münezzehliğin en yüce derecesinde değil.

     

    Bunun için “Herkül”ü yaratıyoruz, ya da -Hindistan’da- “Rama”yı veya -Rusya’da ve Doğu Av­rupa’da- “Lahas”ı yaratıyoruz. Sevgi dolu, şefkatli kahraman­lar yaratıyoruz. Her kültürde ve dinde bütün hayatını sevmek­le, aşkla, başkalanna sunduğu hayır ve bereketle geçiren ör­nek insanlar yaratılmıştır. Çünkü bu olmalı, böyle bir insana ihtiyacımız var; ama böyle bir insan yok. Hakikati uğruna, paklık uğruna ve insanın iyi ve kutsal bildiği şeyler uğruna kendisini unutan, kendini ateşe atan, geleceğini karartan ve akbabanın işkencelerine tahammül eden insanı seviyoruz. Ancak tarihte böyle bir insan bulamıyoruz, bunun için onu ya­ratıyoruz. Bu efsaneler, bu numune yaratıcılıkları, bu temiz ilişkiler, insanların yarattıkları ve yaratmakta oldukları bu mut­lak duygular, (bugün romanlar, hikayeler, filmler ve tiyatrolar yapıyorlar, orada yalan ve aldatma bulunuyor) olumsuz değil, olumlu eylemlerdir.

     

    Çünkü insanın yaşaması için, daima yüce, aşkın fmüteal] mutlak ve pak örneklere tapmaya, onları sev­meye ve onları düşünmeye ihtiyacı var. Hatta efsanelerin ha­yali hikayelerinde yer alan insanlığın en yüce, en kutsal ve en güzel derecesindeki numuneler, -gerçek olmasalar bile- daima insan ruhunun ıslahına ve güzelleşmesine sebep oluyordu.

     

    Promete ve benzeri kahramanları düşünmek daima hal­kın ruhundaki fedakârlık ilhamından kaynaklanıyordu. Bu sebeple bugün psikolojide, sosyal psikolojide ve özellikle de eğitim psikolojisinde her biri bir güzelliğin, bir azametin ya da büyük bir fedakarlığın timsali olan bu örneklere çok de­ğer verilmekte ve bunlar, insan ruhunun ıslahı, gelişmesi, eğitilmesi için en büyük örnekler olarak görülmektedir. An­cak İnsan daima, biri güzellik tanrısı, biri kutsallık tanrısı, bi­ri sevgi tanrısı, biri tahammül tanrısı, biri cesaret tanrısı, bi-vi güzel söz tanrısı ve biri de fedakarlık tanrısı olan bu muh­telif Örneklerin tümünün birinde toplanmasını istedi. Bu ça­ba tüm efsanelerde göze çarpmaktadır. Niçin? Çünkü insan için fedakârlık timsali olan o tanrı -Promete- bizim en yük­sek derecedeki fedakârlığa, görkemliliğe, güzelliğe olan tap­ma İhtiyacımızı bertaraf ediyor. Ancak o Herkül gibi güçlü değil ya da “Heliodorus” gibi ruh güzelliğine sahip değil ya da ‘Demosthenes” gibi konuşamaz ve diğer tanrılar karşı­sında kendisini savunamaz. O, eziyet çekmektedir. Halbuki böyle bir kusurdan uzak olmalıdır. Bu sebeptendir ki mitolo­ji tarihinde tanrılar giderek azalmakta ve her tanrıda birkaç özellik birden toplanmaktadır. Söylediğimiz gibi, bu hayali örnekler ve bu sahte, uydurma ve hayalî efsaneler, insanlı­ğın duygu, düşünce gelişiminin, ıslahının ve eğitiminin ilham kaynağı olan tablolardı. Buna herkes inanmaktadır.