“İnsanlar toplu olarak yaşadıkları halde yine de varlıkların en yalnızlardır. Dıştan birbirlerine yakındırlar, ama içten aralarında ne uzaklıklar vardır. Acısını doyuracak kimse bulamayınca atının boynuna sarılarak içini boşaltan, Çehov’un arabacısını şimdi düşünüyorum. Okuması olsaydı, böyle bir yalnızlığın içine düşer miydi?”