Varlığımızı onaylatmak için başkalarına gerek duymamızdaki asıl tehlike, bize doğru yorumlar yapmaları konusunda onların insafına kalmış olmamızdır. Eğer Stendhal’in dediği gibi, başkaları olmadan kişiliğimiz oluşmuyorsa, o zaman yatağımız paylaştığımız öteki, yetenekli bir yansıtıcı olmak zorundadır, yoksa vay halimize.
“Ne kadar çirkinsek, en az o kadar güzel, zeki ve esprili birine kendimizden kaçmak için âşık oluruz. Ama böylesi mükemmel bir yaratık bir gün bizi severse ne olacak? Şaşkına döneriz. Bizim gibi birini sevebilecek kadar zevkten yoksunsa, nasıl umduğumuz kadar harika olabilir?”