Ben seni babasından azar işittiği sırada halının desenini inceleyen ve dünyayı oraya sığdıran bir çocuğun gözlerindeki düşünce ile seviyorum. Çok karmaşık bir cümle olduğunu biliyorum ama ne yapayım bende böyle bir adamım. Sedece seviyorum diyemem. Bu ne bana yakışır ne de sana olan aşkıma...
Hastalığımın kalbime sıçrama riski yok o yüzden için rahat olsun. Sana çok iyi bakıyorum ve oradan dışarı çıkmaman için kendimi iyi hissettiğim her an seni seviyorum.
...
Seni her gördüğümde yüzüme yerleşen o aptal ifadeyi bu çaresiz halime borçluyum.