Selam, Zaten O Şarkıyı Ben Sana Yazmadım isimli hüzünlü şarkı tadında bir roman ile geldim.
Umut çocukluk arkadaşı Elif' e çok küçük yaşta aşık olur. Elif de onu sever diye bekler, Elif aşkı başka kalpler de aradığında Umut' un kalbi acır ama yine de bekler. Elif bir gün darmadağın gelir Umut onu toplar, sanar ki artık Elif onunladır. Üniversite tercihini dahi ona göre planlar, ev tutar. Bekler, bekler ama Elif gider ...Elif'in ardında kalan artık Umut degildir, perisan bir haldedir. Onun toparlanması yıllar alır elleriyle kurduğu bir düzeni ama kimseye bağlanamayan kalbiyle ordan oraya vurur yıllarca. 15 yıl sonra Elif geri gelir ve Umut ona neden niye diye sormaz. Bir insan kaç defa gider... Yada bir insan birini kaç ay, kaç yıl bekleyebilir ki... Umut'un ömrü bir şarkı gibi hüzünlü geçsede dönüp baktığında dolduramadığı boşluğu fark ediyor. Ve bu boşluğun Elifle de ilgisi yok aslında ve ondandır " Zaten o şarkıyı ben sana yazmadım."deyişi. Bir şarkının nakaratı gibiydi Umut'un hayatı, tekrar tekrar aynı acı.
Yazarın duyguları ele alışı, ince ince işleyişi okuyucuya hissettirişi muazzamdı. Yine yazarın kalemindendir ki kitap aktı gitti.Bu kurguda en çok hiç sevilmeyen Nilay'a üzüldüm. Okuyanlar anlayacak Anlamayanlar da bir zahmet okuyun.
Reklam değil #okuduklarımıpaylaşıyorum
#zatenoşarkıyıbensanayazmadım
Sessizliğin Mirası, geçmişin izleriyle şekillenen, özlem, pişmanlık ve aile bağları üzerine etkileyici bir roman. Timur'un gerçeği arayışı ve Elif'in hikâyedeki yeri kitaba ayrı bir anlam katıyor. Duygusal yönü güçlü, düşündüren ve akıcı bir hikâye okumak isteyenlere tavsiye ederim.
Merhaba kitap dostlarım,
Bugün sizlere okurken yüzümde sürekli bir tebessüm bırakan, sıcacık atmosferiyle kalbimi fetheden bir kitapla geldim.
Bazı kitaplar vardır; okurken yüzünüzde sürekli bir
Kurgusu sağlam, okurken heyecanlandıran, sıkmadan bir çırpıda biten bir kitap. Theo sen neymişsin öyle. Tek hoşlanmadığım Elif karakteriydi, kasıtlı yazılmış bir karakter havası sezdirdi. Ama uzun zamandır sonunun bu kadar şaşırttığı, anlamak için defalarda aynı cümlelerin üzerinden geçtiğim bir kitap okumamıştım.
Kitabın sonunda ilahi adeletin tecelli ettiğini , herkesin kalbinin ekmeğini yediğini, kimsenin yaptığının yanına kar kalmadığını görmek hüzünlü bir mutluluk hissettirdi.
Ve şunu öğretti
duanda ısrarcı olmanı ama hayırlısını isteyerek Okurken en çok şunu düşündüm;
İnsan bazı imtihanların neden olduğunu o an anlayamıyor gerçekten…
Elif’in yaşadıkları da tam olarak öyleydi.
Hüzünlü ama içi çok samimi bir kitaptı.
Köklerin fısıldadığı hikayeler
Kayıp Ağaçlar Adası kitabını okurken hatıraların, kayıpların ve suskunlukların gölgesinde büyüyen insanların ruhlarına dokunacaksınız 
Elif Şafak bu romanında bizi Kıbrıs’ın bölünmüş topraklarına götürürken
