Elif
@elifbusragulnar
Math
İstanbul
258 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Bence güzel değildi. Okurken inanılmaz sıkıldım. Bitirdiğim için kendimi tebrik ediyorum. Filmini de beğenmemiştim kitabını da. Bu kitabı bu kadar meşhur eden şey ne bilmiyorum. Yazar çok güzel metaforlar kullanmış tamam. Havanın durumunun karakterlerin ruh haline göre değişmesi, yeşil ışığın Gatbys'nin bitmeyen umudunu simgelemesi, bir amerikan rüyasının çöküşü. Bunlar gerçekten çok güzeldi ama kitap (çevirisinden mi bilmiyorum) asla sarmıyor. Özellikle o Daisy'nin diyalogları o kadar saçma ki. Okurken artık bitsin gitsin diye okudum.
Hikaye Maya'nın kocası Yahya ve oğlu Yakup'u para için terkedip Kenan adında bir ağa oğluna kaçmasıyla başlıyor. Yahya'nın öfkeden Hidayet Ağa ve Kasım'ı vurması, Yakup'un el elinde büyümesine neden oluyor. Hasipten 10 yıl sonra çıkan Yakup oğlunu da alıp Ankara'ya gidiyor. Yahya oğluna sürekli intikam planlarından bahsedip onu hırs alma duygusuyla büyütüyor. Buna rağmen karate kursu için gittiği yerde dindar bir hocayla karşılaşıp içindeki nefreti eriten Yakup merhametli bir çocuk oluyor. Çalışkan da bir çocuk olan Yakup kaderin de yardımıyla çok zenginleşiyor. Bu arada fakültede bir kıza gönlünü kaptırıyor ki bu kız kendisine düşman olarak büyütülmüş teyzesinin kızı Cemre. Zamanla babasının yıllardır kurduğu intikam planına yetecek kadar parası oluyor fakat Yahya yıllardır beklediği bu haberi aldığı günün sabahı ölüyor. Yakup memleketi Kudüm'e dönerek iş hanı, ticarethane ve görkemli bir villa yaptırıyor. Fakat babasının aksine içinde sevgi, merhamet bulunan Yakup oraya barış getirmeye ve kendisini Cemre'ye hayat arkadaşı olarak kabul ettirmeye gidiyor.
Mutlu sonla biten bir romandı. Yine dini öğütler vardı ama hikayenin içine serpiştirilmiş olduğu için çok daha hoşuma gitti. Bundan önce Güneşe Matem Düştü adlı romanını okumuştum. Ama orada çok mesajlar çok bariz verilmişti ve sevmemiştim bu yüzden. Yakup'un öğretmenine okuduğu şiir, yaşadığı öksüzlük duygusu gerçekten etkileyiciydi. Ben Timaş Yayıncılıktan okudum ve o kadar yazım, imla, harf hatası ki kesinlikle tavsiye etmem. Ama hikaye tatlı bir tebessüm bıraktı bitirirken.
İyi okumalar..
Aslında bu tür kitaplar okumam pek. Hediye gelmişti ve bugün okuyayım bari dedim.
Tuncel Kurtiz gibi bir ustanın düşünceleri, yaşadığı sıkıntılar, ve hayalleri anlatılmış. Hatta Tuncel Kurtiz' den ziyade kadim dostu Yılmaz Güney anlatılmış. Şuan sinemamızın içler acısı halini gördükçe (istisnalar hariç) yurtdışından büyük ödüller alan filmlerin ne zorluklarla çekildiğini okudum bu kitapta. İnsanların, bir amaç uğruna, güzel bir Türkiye için yılmadan uğraştığı zamanlardan kalma bir hikaye. Halkın derdini anlatmak için sürgün yiyen insanlar. Malesef ülkemizde artık kimsenin bir amacı yok, bir gayreti yok. Çünkü o kadar yıpratıyor ki bizleri her şeyden elimizi eteğimizi çekiyoruz. Çok acı çok.
İyi okumalar.
Ahmet Günbay diyince aklıma hemen sarı saçlı yeşil gözlü kadınlar geliyor artık. Acaba bizim Türk yazarlarımız aynı kadına aşık oldu da hepsi kendi hikayesinde onu mu betimliyor diyorum :)
Bu kitaptaki hikaye açıkcası çok yüzeysel geldi bana. Zaten yazarın kitaplarını üst üste okumanızı önermem çünkü verilmek istenen bir mesaj var ve değişmiyor. Bu yüzden de insanı sıkıyor.
Bu hikaye Boran'ın annesi Hacer öğretmene tokat atması ve annesinin evi terketmesiyle başlıyor. Bu andan itibaren hikaye iki koldan ilerliyor. Bir yandan Hacer öğretmenin eşi İsmet ile tanışmaları, eşinin daha çok para kazanma hırsı, babasının büyük ihaneti. Bir yandan da Boran'ın çökük ahlaki düşünceden maneviyata yönelmesi, Zeynep ile tanışması anlatılmış. En beğendiğim kısım hikayede, Zeynep'in ajandasına yazdıklarıydı. Yazarımız da şiirle ilgilenmiş hatta piyasaya adımını ilk şiirleriyle atmış. Yazarın kısa ama güzel şiirlerinin tadına vardık Zeynep karakteri vasıtasıyla.
İyi okumalar.
Açıkcası bitirene kadar oflayıp pufladım. Bir daha Ahmet Ümit okumayacağım bile dedim.
Ahmet Ümit'in kitapları biraz Türk filmleri mantığında bana göre. Hani tüm heyecanı iki dakikalık fragmana doldururlar iki saat boş sahne izlersiniz. Hah tam öyle! İlk 300 sayfa boyunca iyi de bunları neden okuyorum dedim. Tamam Beyoğluyla ilgili çok güzel bilgiler, görülecek mekanlar verilmiş. Ama nasıl desem mesela St.Antuan Kilisesi'nden bahsedilmiş - ki harika bir yapıdır- fakat kilisenin mimarisini betimlemelerle anlatsa hani insanda "burayı görmeliyim" hissiyatı oluştursa okurken sıkılmazdım. Ama sadece isimlerinin verilmesi sıkıcı yapmış romanı. Ben Beyoğlu'na ilk gittiğimde de gezilecek yerleri araştırdığımda bu mekanların ismine ulaşmıştım yani demem o ki bir tasvir şeklinde değilde liste gibi isim isim verilmesi bana sıkıcı geldi. Birde tabi Ahmet Ümit'in ve çoğu Türk yazarımızın bitmek tükenmek bilmeyen yeşil-mavi gözlü, sarı saçlı kadın merakından gına geldi :)
Dediğim gibi ilk 300 sayfayı bitsin artık diyerek okudum. 400'de biraz olay toparlanmaya başladı derken 450'den sonrası inanılmaz heyecanlıydı. Kelimelerini yutarak okudum son sayfaların. O nasıl olayları birbirine bağlamak, katilin baştan beri olayın içinde olması ama akla gelebilecek son kişi olması... Sanırım bu hikaye de katili hiç kimse tahmin edemezdi.
Dediğim gibi başta sıkılsam da sona doğru su gibi aktı. Ama ben uzun bir süre Ahmet Ümit okumayı düşünmüyorum çünkü 100 sayfa için çekilecek çile değil :) bilmiyorum belki de benim tarzım değildir size iyi okumalar...
