Başka bir zaman zorla aşık olmak istedim, hatta iki kere. Öyle acı çektim ki baylar, sizi temin ederim. Ruhun derinliklerinde çektiğin acı inandırıcı değildir, orada bir alay kıpırdanmaktadır, ama yine de acı çekiyorum, hem de gerçek, sahici bir şekilde; kıskanıyorum, kendimden geçiyorum… ve hepsi can sıkıntısından, baylar, hepsi can sıkıntısından…
Elbette, delecek gücüm gerçekten yoksa, böyle bir duvarı alnımla delmeyeceğim, ama sırf önümde bir taş duvar olduğu ve gücüm yetmediği için onunla uzlaşmayacağım da.
…kendin son duvarlara vardığını hissedersin; bu berbat bir şeydir ama başka türlü olması mümkün değildir; senin için bir çıkış yoktur, asla başka bir insan olamazsın; başka bir şeye dönüşmek için hala zamanın ve inancın kalmış olsa bile, muhtemelen bu dönüşümü kendin istemezdin; eğer istemiş olsan da, yine hiçbir şey yapamazdın, çünkü aslında dönüşecek bir şeyin, belki de yoktu.
Şimdi size, baylar, bunu duymak isteseniz de istemeseniz de, neden bir böcek bile olmayı beceremediğimi anlatmak istiyorum. Şunu ağırbaşlı bir şekilde söyleyeyim, böcek olmayı birçok kez istedim. Ama bu onura dahi yetişemedim. Size yemin ederim, baylar, fazlasıyla bilinçli olmak tamamen bir hastalık.