Bu ataerkil enlemlerde derler ki, çocuklar ağlıyorsa korkacak bir şey yoktur ,ama yetişkinler ağlıyorsa -o zaman vardır. Ya aynı anda hem çocuk hem yetişkinsen ve babanın ölmekte olduğunu daha yeni öğrenmişsen…
Sen, yaşamak denen şeyi hayat denen şeye çevirensin. Onca büyüksün işte benden. Ve onca yaralı… Senin tecrübe edindiğin her şey daha bende bebek adımı. Ama tecrübe her zaman büyütmez adamı. Bazen geçmişe bakıp da utandığımız anlar olur. İşte o anda seni ikna edemez hiçbir tecrübe gülümsemeye. Belki geçmişte kalmıştır. Evet! Yaşanmıştır. Yanlıştır. Ama doğruyu da getirmemiştir beraberinde. İşte o zamanlarda yalnızca “Güçlü olmak” seni ayakta tutmuştur. Çünkü o zamanlarda herkesten daha fazla ihtiyacın vardır güçlü olmaya, güçlü kalmaya… Evet, haksızsındır ve bunun karşısında bir tek “Güçle” ayakta kalabileceksindir. O gün güç, tecrübenin yerini almıştır. Yok gibi vardır. Var gibi yoktur. Dedim ya, tecrübe her zaman büyütmez adamı. Hayattan alamadıklarının hesabını benden sorma. Zamana bırak kalbini. Zaman denen ilaç herkese iyi gelir… Bir tek kendine ilaç olamaz. Hayat, mutlu anlarımızın bedelini mutlaka ödetiyor.