Babam bir bahçıvandı şimdiyse bir bahçe… Ölümün soğuk elleri sevdiğin birinin üzerindeyken çektiği acılara bir nebze derman olabilmek için ölümün çok uzak olduğu o çocukluk günlerine döndürmeye çalışmak keşke bunu bu kadar iyi anlamasaydım. Yazarla aynı yollardan geçmişiz, aynı kederi aynı hisleri paylaşmışız. Tek fark bizim bahçıvanımız babanemdi. Onun sayesinde tarıma, toprağa, tohuma , ağaca dair hatrı sayılır derecede bilgim var. Mezarına kurumuş güllerini sermiştik onu koymadan önce , mezarının ilk suyunu da yaylasının suyuyla vermiştik… Yazar, çocukluğunuzu hatırlayan son kişi öldüğünde aslında sizin de yavaş yavaş öldüğünüzü söylüyor bir nevi, çocukluğumu kucağında geçirdiğim babanem öldüğüne göre bir adım daha yaklaştık bu kaçınılmaz sonla. Babannem bir bahçıvandı şimdiyse bir cennet bahçesi. Onu asla unutmayacağım. Hep kalbimde anılarımda yaşatacağım.

Düşünce

Bahçıvan ve ÖlümGeorgi Gospodinov · Metis Yayınları · 202514,4bin okunma

Geri İleri